در واقع رایانه ها، حسگرها، جستجوگرهای ماهوارهای و سایر تجهیزات الکترونیکی ظرف 20 سال آینده به خودروهای هوشمند امکان برقراری ارتباط با خود را میدهند، به طوری که در حدود سال 2030 رایانهها میتوانند به راحتی انسان را در خیابانها هدایت کنند و به مقصد برسانند.
این در حالی است که به اعتقاد بسیاری از دانشمندان امریکایی انتقال نقش رانندگان به خودروهای هوشمند زودتر از سال 2050 میسر نیست.
بدنه رباتیک: این عنوان معمولا به بدنه اصلی خودرو داده میشود. تجهیزات و بخشهای مکانیکی همچون هدایتکنندههای چرخها و جعبهدنده با کنترلهای الکتریکی جایگزین میشوند.
دوربینها: این دوربینهای تقویت شده سطح و ارتفاع را درست مانند چشم انسان تشخیص میدهد و به طور کلی این دوربینها قادر هستند تا تصاویر محیط اطراف خود را با زاویه دید 360 درجه ثبت کنند.
کامپیوتر: این بخش در واقع به عنوان مغز اصلی خودرو محسوب میشود که تمام سیگنالها و اطلاعات را دریافت کرده و دستورات لازم را صادر میکند.
منبعانرژیاضافی: این بخش در صورتی که باطری خودرو ضعیف شده باشد. میتواند به کار رود و البته تا 6 ساعت هم میتواند بدون نیاز به هیچ منبع انرژی دیگری به مسیر خود ادامه دهد.
اسکنرهای لیزری: این ابزار میتواند فاصله خودرو تا موانع و اجسام اطراف را تشخیص دهد. برای این کار امواج لیزری خود را به اطراف میفرستد و سپس زمان برگشت آنها و انعکاسشان از اجسام را محاسبه میکند و به این ترتیب فاصله دقیق را تا موانع درک میکند.
حسگرهای تماسی: این حسگرها در صورت برخورد خودرو به هر جسم سختی سیستم کنترل را مطلع میسازند.
سیستم ناوبری: ترکیبی از سیستمهای GPS و INS در کنار یکدیگر میتوانند احتمال اشتباهات را تا حد بسیار زیادی کاهش دهند و حتی این درصد را به صفر برسانند. این سیستمها شامل کیلومتر برای اندازهگیری سانت طی شده و وسیلهای برای محاسبه زمانها و مکانهایی که در آنها خودرو متوقف میباشد. این امکانات به همراه ابزارهای اندازهگیری افزایش سرعت و تکانهای ضعیف و قوی که اطلاعات خود را به ژیروسکوپ میفرستند میتوانند تمامی حرکات خودرو را تشخیص دهند.
تصاویر حرارتی مادون قرمز: این امکان به راننده اجازه میدهد تا در شرایط نامناسب آب و هوایی و حتی در تاریکی مطلق محیط اطراف خود را به راحتی ببینند. موانع با وجود این تکنولوژی به سهولت تشخیص داده میشوند.