موزه ها و اشیای تقلبی !

واژه آرکئولوژی و یا باستان شناسی به معنای اصطلاحی ، شناخت آثار مادی برجای مانده از پیشینیان است . شناسایی این آثار با هدف تبیین و توصیف زندگی گذشته است ، از این رو در حکم یک سند به شمار می آید.بسیاری از تمدنهای امروزی با بهره گیری از این اسناد، ساخته شده اند. از سوی دیگر همین آثار باستان شناسی در موزه های کشورهای مختلف ، از مهمترین و جالبترین

کد خبر: ۱۶۹۴۱

پدیده های جذاب از نظر گردشگران به شمار می آیند؛ اما آیا صرف آن که یک اثر مادی ، به عنوان یک پدیده تاریخی و باستان شناسی شناخته شود، کافی است . سالها پیش یعنی در حدود اواسط قرن هجدهم میلادی ، بحث باستان شناسی نقادانه به میان آمد، زیرا بسیاری از آثار باستان شناسی ، آن گونه هم که به نظر می رسید قدیمی نبودند و سالهای بعد عده ای شیاد، حتی به ساخت آثار باستانی اقدام کردند. این روند نقادی باستان شناسی ، در سالهای اخیر وسعت بیشتری یافته است . از جمله آنها آقای اسکار وایت ماسکارلا از کارمندان بخش خاور نزدیک باستان در موزه متروپولیتین نیویورک است که کشفیات قابل توجهی در مورد اشیای باستانی تقلبی داشته است . وی در کتاب خود با عنوان «اسناد باستانی فرهنگ های خاور نزدیک » می گوید: شمار زیادی از اشیای گران قیمت و موزه پسند که از کاوشهای باستان شناسی بدست نیامده ؛ ولی در موزه ها و مجموعه های خصوصی گوناگون در اروپا نگهداری شده و به تماشاگران به عنوان آثار تاریخی معرفی می شوند، اصل نیستند. این ادعا از سوی موزه دارانی که گردشگران مختلف را از گوشه و کنار دنیا به تماشای آثار باستانی اصیل خود فرا می خواندند، مورد تردید قرار گرفته ؛ اما مدتی است که آزمایش های شیمیایی ، ادعای آقای ماسکارلا را تصدیق کرده است . وی در کتاب خود، عنوان می کند که پس از کشفیات پرسر وصدا در نیمه نخست قرن بیستم ، مانند مفرغهای لرستان یا مجموعه زیویه ، مسوولان موزه های بزرگ و مجموعه داران ثروتمند را ترغیب کرد که به هر بهایی اشیایی از این قبیل را بدست آورند و به مجموعه خود بیفزایند. تقاضای فراوان ، خساراتی عمده به دنبال داشت و برخی افراد نادان با بیل و کلنگ و گاه نیز با لودر و بولدوزر در محوطه های باستانی به حفاری پرداختند؛ اما این فعالیت ها، نتیجه ای جز تخریب به دنبال نداشت . از این رو عده ای متقلب با کمک صنعتگران زبردست به تولید اشیای تقلبی روی آوردند و آنها را به اسم اشیای اصلی به خریداران قالب کردند. نمونه هایی از این اشیا در نهایت به موزه ها یا مجموعه های بزرگ راه یافت و گردانندگان آن موزه ها از متخصصان امر درخواست می کنند درباره آن اشیا مقاله ای بنویسند تا اولا دیگر موزه دارها و مجموعه دارها از دستاورد مهم آنها مطلع شوند و ثانیا شی مورد نظر را سندیت علمی بدهند. متخصصان نیز مقاله های متعدد نوشته و از زیبایی کار یا ظرافت نقوش اشیای مورد نظر تمجید کردند و آنها را به فرهنگ های باستانی ایران یا دیگر مناطق خاور نزدیک نسبت می دهند.