سوابق کارشناسی‌بودن دفن زباله در سراوان، در دست نیست

مهندس سیامک دوستدار در گفت‌وگو با ایسنا ، با اشاره به این مطلب که امیدواریم کشوری شدن سراوان باعث حل مشکلات آن شود، اظهار داشت: مجموعه های شهرداری رشت، شهرداریهای تابعه، استانداری گیلان و موسسه بازیافت، مساله ریختن زباله و استمرار آن به سراوان را تائید نمی کنند و پیگیر حل مشکل زباله آن هستند.

وی افزود: در چند سال اخیر طبق برنامه های کوتاه مدت و بلند مدت (فرهنگی)، شهرداری به اندازه توان خود اقداماتی را انجام داده است که تحقق یافتن این برنامه ها زمان گیر خواهد بود و باید به این نکته نیز اشاره کرد که وزارت کشور و استانداری برای حل این مشکل با ما همکاری می کنند.

دوستدار با بیان این مطلب که با اجرای فاز دوم کارخانه کمپوست ظرفیت فعلی آن تا پایان خرداد ماه به 500 تن خواهد رسید، گفت: با انجام اقدامات فرهنگی در تولید و دفن زباله توسط سازمان بازیافت در شهرداری رشت،‌شهرداریهای دیگر استان نیز به تکاپو افتادند تا برابر قانون پسماند مبادرت به انجام چنین برنامه های کنند.

مهندس دوستدار با بیان این مطلب که در سال 63 طبق کارشناسی انجام شده زباله ها به سراوان انتقال یافت و سوابقی نیز درباره مسائل کارشناسی در دست نیست، گفت: این منطقه در دو سال گذشته به ما سپرده شد. اگر زباله ها به مکان دیگری هم ریخته شود، باز هم مردم منطقه دچار مشکل خواهند شد. در حال حاضر بهترین راه حل برای مردم سراوان، نریختن زباله در آنجاست.

مدیرعامل سازمان بازیافت و تبدیل مواد شهرداری رشت گفت: در شش ماه گذشته در حال بررسی مشکلات لندفیل سراوان با بعضی از شرکتهای خصوصی و سرمایه گذاران هستیم و پیشنهاداتی را در این زمینه داشته ایم که در حال بررسی است و اگر بحث سراوان حل شود، این امکان برای بازیابی و بازسازی و تغییر لندفیل نیز اتفاق می افتد. امیدواریم این اقدامات نتیجه دهد تا ما شاهد ریختن زباله در سراوان نباشیم که این امر می تواند یک آرمان برای واقعی شدن باشد.

وی تصریح کرد: وضعیت حریق در سراوان نیز تحت کنترل و پیگیری است. گاز متان به دلیل سبک بودن به صورت سطحی منتشر می شود، یعنی اگر مانعی در لندفیل ایجاد شود، در مکان خود باقی می‌ماند و به سمت حاشیه خود منتقل نمی‌شود. ما برای تحت پوشش قرار دادن این گاز از شن استفاده کردیم و شن به دلیل متخلخل بودن از انباشته شدن انبوه گاز جلوگیری می کند.

مهندس دوستدار در پایان خاطرنشان کرد: در منطقه 12 چاه به عمق 4 متر برای آزاد سازی در محلهایی که احساس کردیم شاید کنترل با شن به کندی صورت گیرد، حفر کردیم و بر روی یکی از چاه‌ها سیستمی را تعبیه کرده و یک مشعل را روی آن قرار دادیم که گاز در محل شعله دار و در حال سوختن است.