سایه تردید بر تی‌مور شرقی‌

به اعتقاد الکاتیری علاوه بر آن، ماجرای ترور خوزه راموس هورتا، رئیس‌جمهور و کشته شدن آلفردو رینادو، از افسران پیشین ارتش تی‌مور و رهبر شورشیان این کشور در زد و خورد با نیروهای پلیس هم متضمن ابهامات زیادی است.  این اظهارات موجب شده قرائت دولتی از حوادث یازدهم فوریه گذشته بیش از پیش در هاله‌ای از ابهام قرار گیرد. آنچنان که گوسمائو و رسانه‌های استرالیایی اعلام کرده‌اند رینادو که رهبری کودتا علیه دولت و عملیات ترور هورتا و گوسمائو را بر عهده داشت در تبادل آتش با نیروهای دولتی کشته شده است. این در حالی است که چنین سناریویی به غایت نامحتمل به نظر می‌رسد.

رینادو که در ماه می سال 2006 میلادی به همراه تعدادی از همقطارانش علیه دولت سر به شورش برداشت و به نیروهای شبه‌نظامی ضددولتی پیوست به اتهام قتل و اقدام مسلحانه تحت تعقیب بود.

با این حال این سرگرد سابق در اواسط ماه ژانویه به توافقی با هورتا دست یافت که براساس مقرر شد او در مقابل زمین گذاشتن سلاح و تسلیم شدن به پلیس از عفو رئیس‌جمهور برخوردار شود.

در همین محدوده زمانی بود که رینادو با انتشار نواری ویدئویی سیاست‌های گوسمائو را مورد انتقاد قرار داده و او را به تحریک ارتش به قیام علیه دولت که مداخله نظامی استرالیا در تی‌مور شرقی و سرنگونی دولت الکاتیری را به دنبال داشت، متهم کرد.

روز هفتم فوریه بود که هورتا نشستی را با گوسمائو، الکاتیری و اعضای پارلمان در اقامتگاه خود ترتیب داد. او در این نشست اعلام کرد با درخواست حزب فرتیلین برای برگزاری انتخابات زودهنگام موافق است.  دولت ائتلافی گوسمائو که در اوت سال 2007 میلادی تشکیل شد به دلیل اختلافات درونی و عملکرد ضعیف، محبوبیت خود را از دست داده و همین مساله رئیس‌جمهور را به سوی اتخاذ چنین تصمیمی رهنمون کرده بود.

جمع‌بندی این موارد به خوبی نشان می‌دهد تلاش رینادو برای کودتا علیه دولت دور از ذهن‌ترین توضیحی است که برای حوادث 11 فوریه می‌توان ارائه داد. با این حساب او درصدد کودتا علیه رئیس‌جمهوری بوده که برای عفو کامل او اعلام آمادگی کرده بود و طرح انحلال دولت و برگزاری انتخابات زود هنگام پارلمانی را در دستور کار داشت.
رسانه‌های استرالیا که هیچ راه منطقی‌ای برای توجیه این ادله نداشتند به متهم کردن رینادو به جنون بسنده کردند.

الکاتیری در مصاحبه خود با خبرنگاران پرتغالی این سوال را مطرح کرده بود که چه طور ممکن است رینادو کسی را هدف  عملیات ترور خود قرار دهد. که برای کمک به او پیشقدم شده بود.

نقش کانبرا

استرالیا پس از ناآرامی‌های سال 2006 با اعزامی یک گردان از نیروهای ارتش این کشور به استعداد هزار سرباز به تی‌مور شرقی درصدد آرام کردن اوضاع در این کشور بر‌آمد.

مخالفان ادامه حضور نیروهای استرالیایی در خاک تی‌مور شرقی بارها این سوال را مطرح کرده‌‌اند که مشخص نیست در تی‌مور شرقی سکان هدایت امور در دست چه کسی هست؛ آیا نیروهای استرالیایی تحت فرمان دولت تی‌مور شرقی، سازمان ملل و مجری فرامین کانبرا هستند یا برعکس فرماندهان این نیرو هستند که خواسته‌های خود را به دولت تی‌مور شرقی دیکته می‌کنند.

دولت استرالیا کارنامه‌ای سیاه در برخورد با امور تی‌مور شرقی دارد. دولت ویتلام که در دهه 1970 میلادی قدرت را در استرالیا در دست داشت اندونزی را که در آن زمان کماکان در برابر استقلال تی‌‌مور شرقی مقاومت می‌کرد به حمله به این استان کوچک ترغیب کرد. در سال 1989 کانبرا توافقنامه‌ای با جاکارتا امضا کرد که براساس آن دو طرف بی‌توجه به قوانین بین‌المللی منابع نفت و گاز قلمرو آبی تی‌‌مور شرقی را بین هم تقسیم کرده و اقدام به بهره‌برداری از این منابع کردند.

دولت کارگری کوین راد هم که سال گذشته با شکست جان هاوارد، نخست‌وزیر پیشین استرالیا در این کشور به قدرت هم رسید رویکرد چندان متفاوتی نسبت به تی‌مور شرقی ندارد.

الکاتیری که خود در سال 2006 میلادی از استرالیا درخواست کرد با هدف کمک به تامین امنیت تی‌‌مور شرقی به این کشور نیرو اعزام کند اکنون اعتقاد دارد کانبرا با اتکا به این نیرو به دنبال تحمیل زیاده‌خواهی‌های خود به تی‌مور شرقی است.

سکوت رسانه‌ای استرالیایی‌ها

هیچ یک از رسانه‌های استرالیایی به رغم توجه ویژه‌‌ای که به تحولات تی‌مور شرق نشان می‌دهند حاضر به پوشش دادن اخبار مربوط به ادعای اخیر الکاتیری در زمینه ساختگی بودن ماجرای ترور گوسمائو نشدند. همین سکوت رسانه‌ای به خودی خود مویه این واقعیت است که کانبرا در اجرای نقشه ترور هورتا و طراحی سناریوی ساختگی ترور گوسمائو دست داشته یا در خوشبینانه‌ترین حالت از آن بی‌اطلاع نبوده است. جالب این که حتی شخص رئیس‌جمهور تی‌مور که در ماجرای ترورش از ناحیه شکم بشدت آسیب دید و مدتی در بیمارستان‌‌های استرالیا تحت درمان بود هم نسخه پیچیده شده توسط گوسمائو و استرالیایی‌ها را باور ندارد و به دیده تردید به آن می‌‌نگرد.
هورتا به عنوان مثال از عدم حضور نیروهای استرالیایی و پلیس سازمان ملل در محل حادثه و کوتاهی آن‌ها در رساندن خود به آنجا ابراز شگفتی کرده چون در حالت معمول این نیروها اگر در محلی که درگیری حادث می‌شود، حضور نداشته باشند هم پس از درگیری خیلی زود خود را به آنجا می‌رسانند.

رضا سادات‌