نجوای فرهنگ‌

 یونسکو  فولکلور را چنین تعریف کرده است: فولکلور یا فرهنگ سنتی و عامیانه، مجموعه آفرینش‌های سنتی هر جامعه فرهنگی و بازتاب هویت اجتماعی و فرهنگی آن است. ضوابط و ارزش‌های آن به صورت شفاهی، از راه تقلید و یا به وسایل دیگر از نسلی به نسل دیگر انتقال می‌‌یابد و برخی از اشکال آن عبارتند از: زبان، ادبیات، موسیقی، رقص، بازی، اساطیر، صنایع دستی و...

 در ادامه این یاداشت توصیه‌های یونسکو درخصوص حفاظت از فرهنگ سنتی (فولکلور) قید شده است.
فصلنامه نجوای  فرهنگ در 22 فصل به موضوعات مرتبط به فولکلور ایران پرداخته است. فصل اول را سهراب مظاهری نوشته است و در آن به ماهیت ارتباطی فولکلور پرداخته است. این نویسنده در بخشی از مقاله خود با عنوان: فرهنگ عامیانه وجه مشترک همدلی‌ها نوشته است: تحقیقات انسان‌شناسی فرهنگی ثابت کرده است که انسان در مراحل تکاملی خود و بخصوص در مرحله اندیشه‌ورزی و تعامل آگاهانه‌تر با طبیعت و جامعه بمرور در مسیر انباشت دانش عامیانه قرار گرفت و صاحب سرمایه‌های بی‌بدیل گردید. دانش عامیانه، مبانی شناخت و آگاهی اجتماعی است که پاک، بی‌پیرایه و سالم، هویت فرهنگی یک گروه اجتماعی را ترسیم می‌ کند و...

در فصل دوم نجوای فرهنگ، هوشنگ جاوید به افسانه دختر مغول و موسیقی که براساس این افسانه در بخش‌های مختلف ایران در دستگاه دشتی ساخته شده است، می‌پردازد و در ادامه به نقل این افسانه می‌پردازد.

در فصل‌های دیگر نجوای فرهنگ به مباحثی چون:  فولکلور گیلان، فرهنگ عامه ایران در دیوان شرقی گوته (محمد اخگری)، نگرشی بر عید نوروز و دلایل بقای آن (صمد عابدینی)، دلی و شعر فولکلور لر (فیروز آزادی)، طب و درمان عامیانه در میان قوم لک (عباس رضایی نورآبادی)، نقش هنرمندان در آیینه موسیقی محلی (صادق صحت)، سفری به دوشنبه، پایتخت تاجیکستان (مصطفی خلعتبری و علیرضا‌ هاشمی) و... اشاره کرد. در فصل آخر کتاب نیز سایت‌های فولکلور معرفی شده‌اند.