انرژی ‌‌فرهنگی‌

می‌گویند آوینی مثل چشمه‌ای بود که آرام و سر به زیر از سرچشمه خود سرریز نمی‌شد، بلکه با فوران، صدای خود را به گوش مشتاقان می‌رساند و انرژی نهفته در درون او به چنان سرچشمه‌ای متصل بود که هرگز این خروش و صدا قطع نشد. آوینی زمانی از دست رفت که هنر و فرهنگ انقلاب اسلامی نیازمند حضور صدها و بلکه هزاران آوینی بود تا در فرهنگ به اضمحلال رفته جهانی که پوچی و فساد و دین‌گریزی شالوده آن را فرا گرفته بود، بدرخشد.

آوینی با اندیشه‌اش، با منش و شخصیت‌اش، با دغدغه‌ها و کاربرد، رشد، نمونه و الگوی خوبی برای هنرمند مسلمان است.

هنرمند مسلمان اگر می‌خواهد پرواز کند، اوج بگیرد و در آسمان لاجوردی فرهنگ دینی و در پهنای آسمان تیره و تار فرهنگ جهانی، هویت خود را به اثبات برساند باید نیم‌نگاهی به اندیشه و زندگی آوینی داشته باشدو خود را با شور و شوق آوینی و خلاقیت هنری و ادبی او بیامیزد.

آوینی هنر پایداری و مقاومت در عرصه‌های فرهنگ را از همرزمانش در مقاومت پایداری جبهه‌های جنگ آموخته بود.
کلاس درس آوینی هر چند جبهه‌های جنگ بود، اما او ازاین کلاس تنها درس توپ و تانک را نیاموخت و با فشنگ و خشاب و تفنگ کلنجار نرفت، بلکه از زمختی جنگ و کشت و کشتار آن، به لایه‌ای درونی و به عمق ایثار و از خودگذشتگی و معنویت کمیاب و زیبای آن راه یافت و حتی وقتی هم جنگ تمام شد، مقاومت و دفاع مقدس را در زمان هشت ساله آن ندید و در جبهه‌ای دیگر از جنگ و تهاجمات فرهنگی به سلاح قلم مجهز شد و او خوب می‌دانست که جنگ پنهان فرهنگی چقدر سخت‌تر و پیچیده‌تر از جنگ‌های فیزیکی و زمینی است؛ او را از این نظر باید الگوی هنرمند مسلمان دانست که همیشه بسیجی و همیشه رزمنده بود و جبهه‌های نبرد را خوب می‌شناخت و نگاهش تنها به مرزهای زمینی نبود و مرزهای پنهانی و غیررسمی را نیز خوب می‌شناخت.

نیاز فرهنگی جامعه امروز ما فقدان وجود هنرمندانه هنرمندانی چون آوینی است، کسانی که علی‌رغم بی‌توجهی و ناکارآمدی برخی مدیران فرهنگی، آرام و قرار نگیرند و حتی آرام و قرار خفتگان عرصه فرهنگ را برآشوبند تا خداوند قلم‌هایشان را بستاید که فرمود: نون والقلم و ما یسطرون ... .