یک اتفاق خوب در شبکه 2

این موضوع یک بار دیگر این نکته را یادآوری می‌کند که دوره پخش سریال‌ها به صورت هفتگی و «منتظر گذاشتن مخاطب» به سرآمده است. در دوره‌ای که بزرگترین مشخصه‌اش «شتاب» و «حق انتخاب داشتن مخاطب» است، دیگر نمی‌توان سریال‌ها و مجموعه‌های سرگرم‌کننده را به گونه قدیم و به شکل قطره چکانی عرضه کرد، چرا که دست‌کم پخش روزانه یک مجموعه یا سریال، این ویژگی را دارد که سیال بودن تلویزیون را بیشتر عیان می‌کند.

نگارنده مدت‌ها پیش، با ارائه پیشنهاد پخش سریال‌ها و مجموعه‌های هفتگی به صورت روزانه، به مزیت‌های فوق‌العاده این کار نیز اشاره کرده بود. انجام این کار قطعا این ویژگی را دارد که باعث «ریزش مخاطب» نخواهد شد و مخاطب هم رغبت پیدا می‌کند حوادث سریال یا مجموعه را به صورت روزانه دنبال کند.

کافی است نگاهی به آمار مخاطبان سریال‌های مناسبتی مثل ایام نوروز و ماه مبارک رمضان بیندازیم و یک مقایسه ساده انجام دهیم که تا چه اندازه این برنامه‌ها دیده شده و روی مخاطب تاثیر گذاشته است. حتی میزان تمرکز «افواه عمومی» که در رسانه‌های مکتوب و سایت‌ها متجلی است نیز نمایانگر افزایش چشمگیر دامنه اقبال عمومی نسبت به این شیوه پخش است.

فکر می‌کنم اگر شبکه‌های دیگر نیز به این میدان وارد شوند، خود به خود «اسباب رقابتی» پدید خواهد آمد که برنده نهایی آن تلویزیون به مفهوم عام است، به عبارت دیگر، مدیران تلویزیون می‌توانند با کمترین هزینه آمار مخاطبان و دربرگیری برنامه‌هایشان را به اندازه مناسبت‌های خاص مثل عید نوروز یا ماه مبارک رمضان افزایش دهند.

چه اشکالی دارد یکی از دغدغه‌های مردم هم این باشد که بتوانند حتما خود را به جایی برسانند که بتوانند فلان قسمت یک سریال را از تلویزیون بینند؟