شمشیر دولبه تلویزیون‌

فریبا کامران را می‌شود یکی از بازیگران کم‌کار سینما و تلویزیون دانست، ولی اتفاق یا هر چیز دیگر باعث شد در سال 86 دو سریال «بیداری» و «یک مشت پر عقاب» را با بازی او در تلویزیون ببینیم؛ چیزی که خود او ازش هراس دارد که خیلی توی چشم نباشد!

«باور کنید همیشه دوست دارم پشت نقش بمانم و هیچ‌گاه شناخته نشوم. تلویزیون این ضرر را دارد که ضمن این که تو را به مردم می‌شناساند، این ضرر را هم دارد که یک بازیگر دم‌دستی می‌شوی. پخش این دو سریال هم قرار نبود همزمان باشد. با این حال از حضور در آنها پشیمان نیستم.»

این بازیگر درباره دیدگاهش درباره تلویزیون توضیح می‌دهد که: «از رکن‌الدین خسروی یاد گرفتم که بازیگر هیچ وقت نباید خودنمایی کند. این در ناخودآگاهم ماندگار شد و همیشه سعی می‌کنم این آشنایی هیچ وقت پیش نیاید. چون خودم هم از چهره‌هایی که دائم می‌بینم، خسته می‌شوم. دوست ندارم خیلی توی چشم باشم.»

چه می‌دونم سبکم چی بود؟

«چند سالی است در سینما حضور نداشته‌ام و بابت این نبودن هم اصلا ناراحت نیستم. چون فکر می‌کنم کارهایی که من در تلویزیون انجام داده‌ام، بخصوص دو کار شاخص «روزگار قریب» و «رقص پرواز» بهتر از کارهایی است که احتمال دارد می‌توانستم در سینما انجام بدهم.

تصور می‌کنم بار هنری و دقت در ساخت این سریال‌ها خیلی بیشتر از آن فیلم‌هایی بود که احتمال داشت در سینما بازی کنم. بضاعت سینما مگر چقدر است؟ در حالی که تلویزیون محدودیت سینما را ندارد و برای کارهای جدی و بزرگ، سرمایه و پول بی‌بازگشتی وجود دارد.»

مهدی هاشمی را از سال گذشته به غیر از 2 تا سریالی که خودش گفت، در یک تله‌فیلم هم دیدیم به اسم «وقت اضافه» و همه اینها باعث شده که این بازیگر از پرونده پارسالش راضی باشد. در عین حال خیلی از حرف زدن درباره آنها خوشش نمی‌آید: «اگر خود بازی درست باشد، توضیحش در خودش هست. حالا اگر من بیایم و توضیحش بدهم چه‌بسا خرابش کنم. برای همین فکر می‌کنم گفتگوهایی که می‌پرسند قرمه‌سبزی دوست دارید یا خورش فسنجان، خیلی جذاب‌تر و شیرین‌تر باشد تا این که بپرسند سبک بازیگریت چیست. چه می‌دانم سبکم چیست؟! مگر بازیگر کارش را از اول با سبک شروع می‌کند؟ پس چه بهتر که در مورد همان غذا صحبت کنیم!»