سیمای زنی در دوردست

 شما وقتی این‌ها را می‌خوانید که درست روز قبلش برندگان جایزه بهترین بازیگران جشنواره اعلام شده‌اند، اما باید اعتراف کنیم که اگر همین الان هم این اتفاق می‌افتاد ما باز هم برندگان را چهره نمی‌کردیم و این ستون را باز هم برای «پروانه معصومی»  می‌نوشتیم.

پروانه معصومی به نظر می‌رسد انتخاب مناسب جشنواره برای تقدیر بود، چون تقریبا تمام مطبوعات ایران که برای جشنواره ویژه‌نامه‌ای منتشر کرده بودند یا صفحه‌هایی را به این موضوع اختصاص داده بودند، بخش‌هایی از ویژه‌نامه خود را به گفتگو با پروانه معصومی اختصاص داده بودند و پیش از این که از او در مراسم تقدیر شود، در مطبوعات ستوده شده بود.

پروانه معصومی از هنرمندان علاقه‌مند به حفظ محیط زیست و حمایت از حیوانات نیز هست و شاید به این خاطر که زندگی ویژه‌ای دارد و هم اکنون با همسرش در یکی از روستاهای شمال زندگی می‌کند، خیلی مورد توجه علاقه‌مندانش قرار گرفته است. 

او در مراسم بزرگداشتش گفت: «از کجا بگویم 35 سال است که کار می‌کنم. نمی‌دانم چه اتفاقی افتاده که مرا به عنوان مادر در سینمای ایران می‌شناسند. مادر به نظر من کامل‌ترین موجود روی زمین است. امیدوارم مادری خوب و شایسته برای مردم این سرزمین باشم.»

او حالا 63 ساله است. تحصیلاتش را در دانشکده زبان‌های خارجی دانشگاه ملی (دانشگاه شهید بهشتی) به اتمام رسانده است و  نخستین بار در سال 1350 در فیلم کوتاه «سفر» به عنوان بازیگر ظاهر شده است.

پروانه معصومی تا به حال توانسته است 3 بار سیمرغ جشنواره فجر را بگیرد. اولین بار در سال 1363 در دوره سوم جشنواره به خاطر بازی در فیلم «گل‌های داودی» جایزه بهترین بازیگر نقش اول زن را گرفت، دومین جایزه‌اش برای بازی در فیلم «جهیزیه‌ای برای رباب» و آخرینش هم برای ایفای نقش در فیلم «شکوه زندگی» بود که او را صاحب سیمرغ جشنوراه ششم فجر کرد. حالا بعد از گذشت 20 سال از دریافت آخرین جایزه‌اش از او در جشنواره بیست و ششم تقدیر شد.