در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
اولمرت رفتنی است
گزارش کمیته وینوگراد پیرامون علل شکست ارتش اسرائیل در جنگ 33 روزه لبنان از هفتهها قبل از انتشار به سوژهای خبری تبدیل شده و موجی در محافل سیاسی این رژیم ایجاد کرده بود.
اگرچه نگاه دو طرف به موضوع و عللی که برای لزوم کنارهگیری اولمرت مطرح کرده بودند با هم تفاوت داشت اما نقطه اشتراک آنها طرح درخواست کنارهگیری اولمرت به عنوان متهم اصلی وقوع جنگ و بیثمر بودن این نبرد بود.
یک روز قبل از آن 50 فرمانده عملیات ارتش اسراییل با ارسال نامهای سرگشاده همین خواسته را مطرح کرده بودند. گویی این روزها کنارهگیری اولمرت داغترین بحث در محافل سیاسی رژیم صهیونیستی است.
پیش از این و در ماه آوریل سال گذشته میلادی گزارش اولیه کمیته وینوگراد همه مسوولیتها را بر دوش اولمرت و فرماندهان ارشد ارتش گذاشته و او را عامل اصلی شکست در جنگ 33 روزه معرفی کرده بود.
اگرچه الیانو وینوگراد، قاضی بازنشسته پیش از این با ارسال نامهای برای دادگاه عالی اسرائیل اعلام کرده بود در گزارش خود به نام شخص خاصی به عنوان مسوول شکست جنگ اشاره نکرده و به طور مستقیم از اشخاص حقیقی یا نهادی دولتی انتقاد نمیکند اما تاکید گزارش اولیه او بر اهمال نخستوزیر و سایر مسوولان دولت در اتخاذ تصمیمهای به موقع و درست به عنوان عامل اصلی شکست بار مسوولیت جنگ را بر دوش اعضای ارشد دولت اولمرت و شخص او گذاشت.
هنوز گزارش نهایی منتشر نشده بود که احزاب سیاسی اپوزیسیون زبان به انتقاد از اولمرت گشودند و حتی احزاب شریک در ائتلاف حاکم سعی کردند با اعمال فشار بر اولمرت تا حد ممکن از او فاصله بگیرند تا مبادا ترکشهای ناشی از انتشار این گزارش آنها را هم زمینگیر کند.
اویگور لیبرمن، رهبر حزب راستگرای خانه ما هفته گذشته از عضویت در دولت به بهانه از سرگیری مذاکرات صلح با فلسطینیان کنارهگیری کرد. حزب تندروی شاس هم تهدید کرد چنانچه اولمرت بر سر آینده بیتالمقدس با فلسطینیان معامله کند از دولت خارج میشود. حتی اعضای حزب کادیمای اولمرت هم سر به شورش برداشتند و در اقدامی که به اعتقاد بسیاری نمایشی سیاسی برای جلوگیری از فروپاشی کامل این حزب بود از او به دلیل اهمال در مدیریت صحیح جنگ 33 روزه انتقاد کردند.
نتیجه تحقیقات کمیته وینوگراد به همان اندازه که به اولمرت لطمه میزند موجبات تحقیر حزب کارگر را هم فراهم میآورد و به اعتقاد بسیاری اگر همین امروز انتخاب پارلمانی دیگری در اسرائیل برگزار شود این دو حزب شکست فاحشی را متحمل خواهند شد.
اگر نتیجه گزارش هم عاری از هرگونه انتقاد از نحوه مدیریت روزهای آخر جنگ میبود باز هم مشخص نبود چه سرنوشتی در انتظار اولمرت است. وقتی گزارش تحقیق جنگ 1973 موسوم به یومکپور از گولدا میر، نخستوزیر و موشه دایان، وزیر دفاع وقت سلب مسوولیت کرد آن دو احساس میکردند از خطر جستهاند اما اعتراضات خیلی زود سربرآورد.
دامنه اعتراضات کمکم به قدری بالا گرفت که میر و دایان چارهای جز استعفای پیش روی خود ندیدند و از قدرت کنارهگیری کردند.
گزارش اولیه وینوگراد به ساعات آغازین حمله به لبنان و 5 روز اول جنگ پرداخته بود. در آن گزارش اولمرت به همراه دان حالوتس، رئیس ستاد فرماندهی ارتش اسرائیل و عمیر پرتز، وزیر دفاع به طور تلویحی عاملان اصلی اتخاذ تصمیمهای غلط و عجولانه معرفی شده بودند.
ولمرت بار گناه را به گردن حالوتس و پرتز انداخت و از مخمصه گریخت و آنان را تصمیم گیرندگان اصلی جنگ معرفی کرد.
این در حالی است که گزارش نهایی وینوگراد به 28 روز بعدی جنگ پرداخته که اولمرت در آن سکاندار اصلی جنگ بود. نوک پیکان اعتراضات متوجه تصمیم اولمرت برای ادامه حمله زمینی طی 60 ساعت آخر جنگ به رغم صدور قطعنامه شورای امنیت برای برقراری آتشبس بین دو طرف است. در این 60 ساعت 34 سرباز اسرائیلی کشته شدند در حالی که جنگ به لحاظ حقوقی پایان یافته بود.
این بار اولمرت برخلاف دفعه قبل نتوانست بار مسوولیت را بر دوش دیگران انداخته و مانع از تشدید فشارها برای کنارهگیری از قدرت نشود. او به احتمال زیاد در نتیجه انتشار گزارش نهایی وینوگراد ناچار به استعفا خواهد شد تا پروند یکی دیگر از نخستوزیرهای اسرائیل با کنارهگیری خفتبار بسته شود.
شیما خیری
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
گزارش «جامجم» درباره دستاوردهای زبان فارسی در گفتوگو با برخی از چهرههای ادب معاصر
فارسی، زبان گفتوگوی جهان
معاون وزیر بهداشت:
