وسیله نقلیه عمومی

تصور کنید دست بر قضا صبح که از خواب بلند می شید احساس می کنید مخ تون مثل همیشه نیست و دوست دارید امروز رو با یک وسیله نقلیه عمومی مثل اتوبوس تا محل کار گز کنید.

کد خبر: ۱۵۶۴۹۳

شال و کلاه می کنید و طبق روال همیشه (یعنی سرساعت معموله) از خونه بیرون می زنید و سعی می کنید خودتون روبه ایستگاه برسونید. اگه اولین بار باشه که می خواهید با اتوبوس طی طریق کنید خیلی برای شما متاسفم چون قطعا در تخمین زمان برای رسیدن به محل مورد نظر کلی اشتباه کردید.
البته تو این سه چهارساعتی که تو خیابون ها علاف و سرگردونید کلی فرصت در جهت تمرین آسمون ریسمون بافتن واسه رئیس و ارباب رجوع و خلاصه هر کسی که یه لنگه پا منتظر شماست دارید.
البته امیدوارم ایستگاه مورد نظر شما یک تابلوی درست و حسابی که مبدا و مقصد رو مشخص کرده داشته باشه، حالا چهارتا دانه صندلی و یک فضای مسقف پیشکش. آخه می دونید که تو بعضی ایستگاه ها تابلوی قابل فهمی وجود نداره یا اونقدر از تاریخ ساخت و آخرین بار رنگ کردنش گذشته که انگار اطلاعات مندرجه به خورد تابلو رفته و جز حروفی مبهم چیزی از مبدا و مقصد مربوطه نمی فهمیم و یا اصلا یکسری از این آدمهایی که پیچ و مهره های مغزشون شل شده تابلوها رو از جا کنده و با خود به عنوان یک یادگاری فراموش نشدنی به خونه بردند و از اونجایی که نیازی به کارگذاشتن دوباره اش احساس نشده تابلوی جدیدی هم در بین نیست البته هستند آدمهایی که دیگه در استفاده از وسایل نقلیه عمومی گیسی سپید کردند و خلاصه تو این رفت و آمدها با اتوبوس فسیل شدند پس اگه به ایستگاه رسیدید و از قضای آمده خبری از اون تسهیلاتی که گفتم نبود می تونید کلیه اطلاعات مورد نظر رو از گیس سپیدهای ایستگاه بپرسند. اگرهم با یک صف دو سه کیلومتری مواجه شدید اصلا شوکه نشید چون جز روال عادی ماجرا است. البته بعد از دو سه ساعت ایستادن قطعا خودتون رو مورد عتاب قرار می دهید که چرا یک چمدون چیپس و پفک و اگه احیانا روشنفکر و اهل مطالعه باشید چرا دو سه کارتون کتاب داستان با خودتون نیاورده اید تا دست کم یک کمکی سرگرم باشید حالا فرض محال هم که یه اتوبوس بعد از یک ساعت از راه رسید. اول از همه چشم همه روشن اما زیاد خوشحال نباشید چون تو این شرایط فقط در صورتی موفق به سوار شدن می شید که اصول اخلاقی و (درس همه جا به نوبت سال سوم دبستان) و احترام به حقوق شهروندی و متانت و کلاس و اینجور چیزها رو کنار بگذارید. تو این جور مواقع هل دادن و نیشگون گرفتن و صدا رو تو گلو انداختن و هوار کشیدن که فقط جواب می ده. وگرنه شما رو به خیر و ما رو به سلامت همون با خط یازده برید زودتر به مقصد می رسید. تازه اول ماجرا است.
به نظر من یکی که فضای داخلی اتوبوس های شهری ما بسیار سودبخش هستند. می گید نه قضاوت با شما. اولا اگه چاق هستید و هیکلتون قواره داره اصلا ناراحت نباشید با یک مدت رفت و آمد با اتوبوس می تونید به سایز دلخواه برسید و ابدا لازم نیست از این قرص ها و کمربندها و رژیم های جور واجور لاغری استفاده کنید. چون اینقدر تو اتوبوس از چپ و راست و جلو و عقب تحت فشار و تنگنا هستید که بعد از کمتر از یک ماه تبدیل به دو پاره استخوان می شوید البته برای لاغراندام ها می بایست اندکی اظهار تاسف کرد چون احتمالا بعد از مدتی چیزی از پیکرشون باقی نمی مونه. دوما اگه از نظر روحی تحت فشارید باز هم اصلا نگران نباشید پس این وسایل نقلیه عمومی واسه چیه؛ راحت می تونید با هر چیز برنده ای که دم دست داشتید اگر هم نداشتید پس این دندون مبارک برای چیه؛ می تونید تا می توانید صندلی ها رو بدرید. اگر هم فرصت دست داد ابرهای داخلش رو واسه پاک کردن شیشه های منزل ببرید.
خلاصه این رشته سر دراز دارد فکر کنم تا ابدالدهر کمیتش بلنگد... .