تصویر کاذب قدرت در ادبیات آمریکایی و شکستن طلسم ۱۰۰ ساله در جنگ مقدس رمضان

همین‌طور که از اول جنگ رمضان می‌توان دید در سخنان ترامپ این جملات مدام تکرار می‌شود: 
نابودی نظامی ایران، نابودی نیروی دریایی، نابودی نیروی هوایی، تعیین رهبری توسط آمریکا، اولتیماتوم برای باز کردن تنگه هرمز، نابودی صنعت هسته‌ای یا برق، پیروزی سریع و ده‌ها اراجیف و لاف‌های تکراری دیگر.

اما پشت این دروغ‌ها که معمولا به یک ساعت نکشیده خلافش اثبات می‌شود یک سناریو نهفته است؛ سناریویی که از شماتت و افشای دروغگو و حتی تمسخر گوینده‌اش هم مهم‌تر است و آن این‌که غرب می‌خواهد بگوید این یادت باشد که من قدرتمند هستم و هر کاری بخواهم می‌کنم و توی ایرانی باید جهان‌سومی و کشوری پیرامونی باقی بمانی!

به‌نظر می‌رسد فهم این جنگ و این ادبیات استکباری توهم‌آمیز با یک نظریه و راهبرد استعماری کلان‌تر قابل‌فهم‌تر است و آن هم معادله «مرکز ــ پیرامون» است؛ معادله‌ای که انقلاب اسلامی از اول تولد آن را ابطال کرد و الگو قرارگرفتنش، جبهه مقاومت را در منطقه شکل داد.

جنگ رمضان ویژگی آشکار و نمایانش این است که صدای درهم شکسته شدن ادراک استعمار ذهنی «خودمطلق‌انگاری غرب» را در این ادبیات لاف‌زدن و خودبزرگ‌بینی نمایان کرده است. هر موشک ایرانی که به هدف اصابت می‌کند و هر ساعتی که تنگه‌هرمز در اختیار ایران قرار دارد، به‌مثابه دود شدن این «طلسم خودتحقیری شرق» در برابر غرب متجاوز تلقی شده و هر غرشی که غرب به قصد تقلید صدای شیر از خود بروز می‌دهد در طرف دیگر و در شنونده به‌مثابه میو میو کردن یک گربه که در قفس حبس شده تعبیر می‌شود.

شکستن آشکار معادله مرکز ــ پیرامون از سوی ایران در جنگ مقدس رمضان، نوید ابرقدرتی جدید در منطقه امپراطوری پارس را می‌دهد؛ خشم مرد دیوانه و لاف‌زدن‌ها و هذیان‌گویی‌هایش هم ریشه در کتمان این واقعیت دارد.