آغاز غلبه؛ بازخوانی مقاومت در آزمون سرنوشت

چهل روز از شهادت قائد بزرگ امت، حضرت آیت‌الله خامنه‌ای گذشته است؛ چهل روزی که در آن، سوگ با صلابت درآمیخت و اندوه، به اراده‌ای جمعی برای ادامه راه بدل شد. این چهلم فراموش‌نشدنی نقطه‌ای است برای بازخوانی آنچه بر این سرزمین گذشت و آنچه از دل آتش و آزمون سر برآورد.

ای آقای شهید؛ کاش پیش‌مرگتان می‌شدیم.اما تقدیر، ما را در میانه میدانی گذاشت که باید راه شما را ادامه می‌دادیم.

چهل روز گذشت؛ و تنها چند روز پس از شهادت شما، معادلات جنگ همانطور که فرموده‌بودی تغییر کرد. نیروهای مسلح، با ابتکار عمل، تنگه هرمز را بستند و آنچه شما بر «منطقه‌ای شدن جنگ» تأکید داشتید، به‌مثابه یک راهبرد عملیاتی به اجرا درآمد. این، آغاز مرحله‌ای بود که در آن، صحنه نبرد از یک جغرافیای محدود فراتر رفت و موازنه‌ها دگرگون شد.

در پشت این تحولات، مردم ایستاده بودند؛ مردمی که چهل شب، با اهل و عیال، در خیابان‌ها حاضر شدند. این حضور، اعلام موجودیت یک ملت یکپارچه بود. زنان، در این میان، میدان‌دار بودند؛ در مدیریت، در آرام‌سازی، و در حفظ روحیه‌ای که اگر فرو می‌ریخت، هیچ پیروزی‌ای ممکن نبود.

اما این ایستادگی، در خلأ شکل نگرفت. شبانه‌روز زیر بمباران بودیم. زیرساخت‌ها هدف قرار گرفت، ایست‌های بازرسی و کلانتری‌ها زده شد، و تهدیدها صریح بود: «بازگرداندن به عصر حجر» و توهین به تمدن ۷ هزار ساله ایران عزیز از زبان ترامپ دیوانه پدوفیلی اپستینی. جنگ، تنها در میدان نظامی نبود؛ تلاشی بود برای فروپاشی روانی و اجتماعی.

با این حال، آنچه رخ داد، خلاف همه این محاسبات بود. نظامی که شما و و معمار کبیر انقلاب اسلامی، خمینی بزرگ بنیان نهادید، ساقط نشد. جزیره خارگ، به‌عنوان یکی از نقاط حیاتی، در اختیار باقی ماند. کشور تجزیه نشد. آنجا که دشمن بر شکاف‌های قومی حساب باز کرده بود، پاسخ، انسجام بود: کُردهای قهرمان به دعوت ترامپ دیوانه احمق «نه» گفتند؛ لُرها، بختیاری‌ها و عشایر، با ساده‌ترین سلاح‌ها، در برابر پیشرفته‌ترین جنگ‌افزارها ایستادند و نشان دادند که معادله قدرت، صرفاً در تکنولوژی خلاصه نمی‌شود.

در این میان، برخی رخدادها، یادآور حافظه تاریخی این ملت بود؛ گویی «طبس» بار دیگر تکرار شد و بار دیگر، اراده‌ای فراتر از محاسبات مادی، معادلات را برهم زد.

بهای این ایستادگی، سنگین بود. شهید دادیم، بسیار. اما خاک ندادیم. این جمله، خلاصه تمام آن چیزی است که در این چهل روز گذشت؛ فشرده‌ای از رنج و مقاومت.

و در رأس این مسیر، هدایت و میراث شما، همچنان جاری بود. رهبرا! خامنه‌ای عزیز؛ به لطف خدا، اجازه ندادیم ثمره دهه‌ها تلاش شما نابود شود. این، نه یک ادعا، بلکه نتیجه ایستادگی یک ملت و میدان‌داری نیروهای مقتدر مسلح نظامی و انتظامی، اعم از سپاهی و ارتشی و بسیجی و میلیوها جان‌فدا در جبهه‌ای بود که آن را «حق علیه باطل» می‌دانست.

در نهایت، آنچه این مقطع را به یک نقطه عطف تبدیل کرد، پیوند سه عنصر بود: رهبری، مقاومت و مردم. جنگی که به‌زعم طراحانش می‌توانست به فروپاشی بینجامد، در برابر این پیوند، به بن‌بست رسید و آنان را به پذیرش شکست تاریخی واداشت. پیروزی، در اینجا، نه یک لحظه، بلکه یک فرآیند بود؛ فرآیندی که از دل همبستگی و وفاداری به آرمان‌ها شکل گرفت.

اکنون، در چهلمین روز، بیش از هر زمان دیگری، یک حقیقت روشن است: این راه، با فقدان چهره‌ها متوقف نمی‌شود.

می‌دانیم روح‌تان ناظر بر همه چیز بود آقا جان؛ و ما، همچنان در میانه راهیم…