ایثار در مسیر آرمان

وقتی به سبک،سیره وروش حضرت ابوالفضل العباس(ع)می‌نگریم،با جلوه‌ای روشن ازرشادت،وفاداری وایثارمواجه می‌شویم. ایشان با وجود جایگاه ویژه‌‌شان این امکان را داشتند که در عافیت و آسایش بمانند یا حتی در اوج میدان نبرد کناره‌گیری کنند. با این حال، هرگزهدف اصلی خود، یعنی دفاع از ولایت و کیان اسلام را از یاد نبردند و تا پای جان در کنار امام زمان خویش ایستادند و در هر مرحله از نبرد، حتی زمانی که دستان مبارک‌شان قطع و پیکرشان مجروح شد، از مسیر حق کوتاه نیامدند و تا واپسین نفس به دفاع ادامه دادند. 
این سیره به ما می‌آموزد در مسیر زندگی،هریک ازمادرهرجایگاه، مسئولیت وموقعیتی که قرار داریم ودرهر ساختار اجتماعی که نقش‌آفرینی می‌کنیم، مسئول و متعهد باشیم. از این منظر، باید این ایام را به‌عنوان تلنگری جدی برای بازنگری در رفتار و پایبندی به ارزش‌ها تلقی کنیم. تلنگری برای آن‌که در قبال ارزش‌هاواعتقادات خود عافیت‌طلب نباشیم،بلکه نسبت به آنها حساس، مسئول و متعهد بمانیم. این حقیقت را در جامعه امروز نیز می‌توان به‌روشنی مشاهده کرد. در وقایع اخیر کشور، طیف شهدا و مدافعان حریم ولایت و انقلاب اسلامی از اقشار وجایگاه‌های مختلف اجتماعی بودند‌؛ نه صرفا از میان نیروهای نظامی.  بنابراین، این مناسبت‌ها یادآور این نکته اساسی است که وظیفه ما در ابراز محبت به اهل‌بیت(ع)،صرفا محدود به شاد بودن در شادی‌های آنان و اندوهگین شدن در غم‌های‌شان نیست، بلکه مسئولیت اصلی ما الگوگیری همه‌جانبه از سیره و منش آنان در مسیر زندگی است تا هریک از ما در جایگاه خود، مدافع امام زمان خویش باشیم و برای تحقق آرمان‌های الهی، از آسایش، سلامت و امکانات خود ایثار کنیم. ‌