گزارش بدبینانه ای که امروز بیش از حد خوشبینانه به نظر می رسد

گمان برم آن روزی که رئیس ستاد حوادث غیرمترقبه وزارت کشور، پس از بازدید سواحل آسیب دیده از توفان گونو توفانی که نظیر آن در طول 60 سال گذشته ثبت نشده است

کد خبر: ۱۵۲۳۷۴

در جنوب کشور و خطاب به نمایندگان رسانه های گروهی اعلام کرد: «خسارت های وارد شده ناشی از توفان گونو، بیش از مجموع بودجه امسال این ستاد است» زمانی بود که دولتمردان و کلان نگران برنامه ریز کشور، عظمت عقوبت های ناشی از فرآیند تغییر اقلیم و «جهان گرمایی» در ایران را عملا و عمیقا باور کردند؛ همان بحران هایی که تا پیش از آن هیچگاه حاضر نشدند به صورت جدی به آن بیندیشند و در عالی ترین سطح تصمیم گیری ، خود را درگیرش کنند! کافی است به یاد آوریم که در کنفرانس ریو (1992) ، ایران در سطح معاون اول وقت رئیس جمهور (دکتر حسن حبیبی) شرکت کرد، در حالی که بیش از 80 رهبر جهان در آن اجلاس گردهم آمده بودند و در اجلاس 2002 (کیپ تاون) آفریقا نیز با چند پله نزول در سطح رئیس سازمان حفاظت محیط زیست (دکتر معصومه ابتکار) در اجلاس شرکت کرد؛ آن هم در زمانی که سیدمحمد خاتمی دست کم در شعارها و گفته هایش بیشتر از دولت قبلی به آموزه های زیست محیطی ارادت و توجه نشان می داد. به هر حال ، میزان توجه ایران و پایبندی اش به ملاحظات کلان و جهانی محیط زیست بویژه نسبت به تعامل منطقه ای و جهانی در آفرینش و کاربست تمهیدات بازدارنده از گرمایش جهانی در طول یک دهه گذشته ، چنان ضعیف ارزیابی شد که اگر کشورهایی چون امریکا و استرالیا نبودند، آشکارا اسباب شرمندگی ، بیش از اینها فراهم می شد؛ اما خوشبختانه مواضع طبیعت ستیزانه دولتهایی چون امریکا و استرالیا در مخالفت با پیمان کیوتو سبب شد تا کسی به ایران و موضعگیری ضعیف آن توجه نکند.امروز اما روز دیگری است... اینک حتی رهبران استرالیا و امریکا نیز ناچار به بازنگری در سیاست های طبیعت ستیزانه خود شده اند و آشکارا به ابراز ندامت مستقیم و غیرمستقیم از عملکرد خود در انکار پدیده جهان گرمایی پرداخته و می پردازند، به نحوی که جورج بوش خود کنفرانسی به همین منظور در ماه گذشته میلادی ترتیب می دهد و وزیر خارجه اش بصراحت می گوید: «رهبران جهان باید برای مقابله با گرمایش زمین به یک توافق بین المللی دست یابند.»
آیا بروز این نشانه ها و تغییر رویکردهای جهانی به همراه مشاهده رخدادهای بی سابقه و ویرانگری چون گونو و توفان های شدید در جنوب کشور، دوره های طولانی مدت خشکسالی و افزایش معنی دار میانگین دمای بسیاری از مناطق ایران که در سخنرانی رئیس سازمان هواشناسی کشور در روز جهانی مقابله با بیابان زایی هم مورد تاکید قرار گرفت نباید دلیل کافی برای توجه جدی تر به شیوه های مواجهه با این پدیده ویرانگر را در تمامی سطوح ، از اصحاب رسانه گرفته تا عالی ترین سطوح قدرت فراهم آورد؛ کافی است به یاد آوریم که طبق بررسی و پژوهش های بسیار دقیق دانشمندان و دیرین شناسان در طول 650هزار سال گذشته هیچگاه مقدار دی اکسید کربن موجود در نیوار (اتمسفر) از مرز 300 واحد در میلیون (ppm) فزونی نگرفته بود، در حالی که اکنون این مقدار نزدیک به 2برابر شده است و در صورت ادامه روند کنونی تا 50سال دیگر به بیش از 3برابر افزایش خواهد یافت !این در حالی است که مطابق پژوهش ها و ارزیابی های انجام شده در طرح توانمندسازی تغییر آب و هوا که تحت نظر پیمان تغییر آب و هوای سازمان ملل متحد و با استفاده از سناریوهای مطرح شده از سوی کمیته بین دولتی تغییر آب و هوا یا «Internatinal panel on Climate» متشکل از یک هزار دانشمند هواشناس از 50 کشور جهان تهیه شده است (Emamhadi و Deljo ، دوهزار و سه) اگر غلظت دی اکسیدکربن تا سال 2100 فقط 2 برابر شود ، دمای متوسط ایران به میزان 1.5 تا 4.5 درجه سانتی گراد افزایش خواهد یافت که این مساله تغییرات محسوسی را در منابع آبی ، میزان تقاضای کارمایه ، تولیدات کشاورزی و نواحی ساحلی در پی خواهد داشت.