ایالات شکست خورده نجات نسل های آینده

با آن که کنفرانس مذکور به دنبال انجام بررسی هایی درباره سلاحهای هسته ای جدید بود که نه برای بازدارندگی بلکه در تضاد با تعهدات قبلی ایالات متحده در کنفرانس

کد خبر: ۱۵۱۴۷۴

سالانه پیشین ، برای به راه اندازی جنگ هستند ولی ایالات متحده ، نسبتا احساس آسودگی خاطر می کرد.
در آستانه شروع کنفرانس می 2005 توماس گراهام ، نماینده ویژه کلینتون در مورد کنترل تسلیحات ، هشدار داد. ان.پی.تی هیچ گاه تا این اندازه تضعیف نشده بود و مطمئنا در آینده ضعیف تر نیز خواهد شد. وی هشدار داد اگر این معاهده شکست بخورد، کابوس یک جهان هسته ای ممکن است به واقعیت تبدیل شود.
گراهام نیز همانند دیگر تحلیلگران اعتراف کرد در حالی که دیگر قدرتهای هسته ای ، احساس مسوولیت می کنند ولی مهمترین تهدید برای ان.پی.تی خط مشی دولت ایالات متحده است. با این که معاهده ان.پی.تی از بین نرفت ولی کنفرانس می 2005 ضربه شدیدی بر آن بود بنابراین ما به دنبال رهبرانمان ، با شتاب هر چه تمامتر به سوی آرماگدونی خودساخته پیش می رویم . جنایات هولناک قرن بیستم ، به انجام تلاش هایی دلسوزانه برای نجات بشریت از شر جنگ ، منجر شد واژه نجات بدون هیچ گونه اغراقی به کار رفته است . از سال 1945 به بعد ، روشن بوده است که احتمال نابودی نهایی ، بیشتر از آن است که هر انسان عاقلی مایل به رواداری در مقابل آن باشد. این اقدامات برای پایان بخشیدن به جنگ ، به توافقاتی گسترده روی اصولی منتهی شد که اعمال دولتها را راهبری کند. این اصول که در منشور سازمان ملل متحد تدوین شده بود، در ایالات متحده نیز قانون برتر کشور محسوب می شوند. منشور ملل متحد، با ابراز اراده امضاکنندگان برای نجات نسلهای آتی از مصیبت جنگ که دو بار در دوران زندگی ما، ضایعات جبران ناپذیری بر بشریت وارد آورده ، آغاز می شود. با آن که تمامی امضاکنندگان می دانستند ولی از ذکر این مطلب خودداری کردند که مصیبت جنگ نه تنها باعث ضایعات جبران ناپذیری شده ، بلکه خطر نابودی کامل را نیز در پی داشته است . با این وجود واژه های اتمی و هسته ای در منشور ملل متحد ذکر نشده اند.توافقات پس از جنگ در مورد کاربرد زور، دوباره در گزارش میزگرد عالی رتبه سازمان ملل درباره تهدیدات ، چالش ها و تحولات در دسامبر 2004 بازگو شد که در آن میزگرد، شخصیت های برجسته ای حضور داشتند، از جمله برنت اسکوکرافت ، مشاور امنیت ملی بوش پدر که از سابقه زیادی در امور امنیتی و نظامی برخوردار است . این میزگرد قاطعانه بر اصول منشور ملل متحد، تاکید نمود: زور فقط زمانی قابل کاربرد است که مجوز آن را شورای امنیت صادر کرده باشد یا در چارچوب ماده 51 منشور مورد استفاده قرار گیرد. این ماده ، حق دفاع فردی یا جمعی ، در صورتی که تهاجمی علیه یکی از اعضای سازمان ملل صورت گیرد را مجاز می شمارد، البته تا زمانی که شورای امنیت ، تمهیدات لازم برای تضمین صلح و امنیت بین المللی را به عمل آورد.
ماده 51 منشور ملل متحد، عموما طوری تفسیر شده است تا اختیار کافی برای کاربرد زور را در زمانی مجاز بداند که ضرورت دفاع مشروع همان گونه که در عبارت کلاسیک دانیل وبستر آمده ، فوری و اجتناب ناپذیر بوده و هیچ گزینه دیگری از ابزارها و هیچ زمانی برای مشورت را باقی نگذارد. هرگونه استفاده دیگری از زور، نوعی جنایت جنگی و به بیان دادگاه نورنبرگ ، بزرگترین جنایت بین المللی محسوب می شود. میزگرد عالی رتبه سازمان ملل اعلام کرد که ماده 51 نیازی به هیچ گونه قبض و بسط نداشته و نباید بازنویسی یا بازتفسیر شود.
نشست جهانی سازمان ملل در سپتامبر 2005 دوباره تاکید کرد که مواد مرتبط منشور ملل متحد برای اشاره به گستره تهدیدات صلح و امنیت بین الملل و بویژه اختیار سازمان ملل برای سرپرستی اقدامات قهری جهت حفظ و بازگرداندن صلح و امنیت بین المللی کافی بوده و در هماهنگی کامل با اهداف و اصول منشور و نیز نقش مجمع عمومی در این خصوص طبق مواد منشور ، قرار دارند.
اجلاس مذکور همچنین بر مسوولیت پذیری همگان تاکید کرد که برای کمک به دولتها برای ایجاد توانایی در راستای حفاظت از شهروندانشان در برابر نسل کشی ، جنایات جنگی ، پاکسازی نژادی و جنایت علیه بشریت و کمک به آنانی که قبل از بحران ها و منازعات تحت فشارند، لازم و ضروری هست . این نشست ، هیچ گونه حق دخالت جدیدی برای دولتها یا اتحادهای منطقه ای را حتی با عنوان دلایل بشردوستانه یا دیگر دلایلی مشابه مورد پذیرش قرار نداد.