باخت به اردن و دغدغه های بی شمار

تیم ملی بسکتبال ایران بعد از شرکت در دو مرحله مسابقه های انتخابی منطقه غرب آسیا، با 3برد و یک باخت به جمع 16تیم حاضر در مسابقات قهرمانی مردان آسیا که سال 2003در مانیل پایتخت فیلیپین برگزار می شود

کد خبر: ۱۴۸۰۲

، پیوست ، ملی پوشان ایران هر دو بازی خود را مقابل عراق بردند، اردن را یک بار در خانه حریف نقره داغ کردند؛ اما در بازی برگشت در تهران ، اسیر حرفه ای گری حریف شدند و بازی برده را در 5دقیقه پایانی با 17امتیاز اختلاف واگذار کردند. همین باخت باعث شد تا مشکلاتی که تا پیش از باخت ، همه سعی در حل و فصل آنها داشتند، بزرگتر جلوه کند. تعجب آورترین بخش داستان صعود، این است که هیچ کس حرفی از پیوستن به 16تیم مرحله پایانی نزد و همه باخت مقابل اردن را بزرگ می کنند. در این میان مقصر جلوه دادن داوران عرب زبان در این شکست ، اختلاف نظر کادر رهبری تیم ، مقصر کردن فدراسیون به نداشتن برنامه ریزی درست ، پررنگ تر از بقیه مسائل جلوه می کرد. واقعیت این است که در نداشتن برنامه ریزی مناسب برای تیم ملی هیچ کسی مقصر نیست ، جز وضعیت فعلی بسکتبال ایران به دلیل ناکامی های اخیر، تیمهای ملی کشورمان در رده های سنی مختلف حتی تیمهای حاشیه نشین هم برای ما پشت چشم نازک می کنند و حاضر به قبول پیشنهاد رسمی ایران برای بازیهای تدارکاتی نیستند، از مجموع دعوتنامه هایی که فدراسیون برای فدراسیون های اروپایی و آسیایی ارسال می کند، تنها چند کشور زحمت پاسخ دادن به خود را می دهند و گاهی هم اگر بخت یاری کند، یکی دو تیم باشگاهی شان را برای مسابقات به ایران اعزام می کنند، در تورنمنت های بین المللی منطقه جای مردان ملی پوش کشورمان همیشه خالی است و به دلیل شرایطی که همه از آن خبر دارند، کمتر تیمی حاضر به شرکت در یکی دو جام حاضر در ایران است . تیمهای ملی ما حریف تدارکاتی ندارند و همیشه غریبانه باید مقابل هم بازی کنند و.. بحث دوم ، اختلاف نظر مربیان است . گفته می شود ریشه این اختلاف به گذشته ای برمی گردد که شاگرد قبول کرد جای استاد را در باشگاه بگیرد و بعد حضور این دو کنار هم در تیم ملی ، تعجب آور شد. این اختلاف در بازی مقابل عراق به اوج خود رسید؛ طوری که هم آنهایی که نمایی از روابط سابق این دو را می دانستند، فکر می کردند که یکی از این دو نفر روز بازی با اردن غایب خواهد بود! بیشترین ایرادی که به فدراسیون وارد است ، مهره چینی در کادر مربیان بود؛ اما آیا دغدغه تیم ملی نباید فراتر از انگیزه های شخصی باشد؛ و ایراد بزرگ دیگر، نداشتن برنامه ریزی است . فدراسیون متهم است که بدون هیچ برنامه ای فقط از مدیریت مشارکتی حرف می زند. منتقدان می گویند که ساختار بیمارگونه بسکتبال ما نیاز به سرمایه گذاری جدی و برنامه ریزی برای تحول ساختاری و تزریق کردن تفکر جدید برای رشد بسکتبال دارد. واقعیت این است که ساختار کنونی ورزش کشور، اجازه مانور بیش از این را به کسی نمی دهد؛ چطور می شود مقابل تیمهایی قرار گرفت که بودجه سفرهای تدارکاتی امثال برابر با بودجه سالانه یک فدراسیون است ؛ بازی مقابل اردنی که تمام طول تابستان را در اردوهای تدارکاتی خارج از کشور بود و بعد از برگزاری 30بازی با تیمهای خارجی به مرحله دوم قدم گذاشت ، با ملی پوشانی که غریبانه در ورزشگاه آزادی تمرین کردند، و حتی هیچ تیم باشگاهی وطنی حاضر به انجام یک دیدار تدارکاتی مقابل آنها نشد، نتیجه ای غیراز این می توانست داشته باشد؛ از نگاه منتقدان ، بله . مهدی دادرس ، مردی که با اعلام انحلال پیکان ، شوک بزرگی را به خانواده بسکتبال وارد کرد، نداشتن یک رهبر در میدان را مهمترین عامل ناکامی ایران می داند! «متاسفانه پراکندگی تیم و نبود یک رهبر، باعث باخت ما شد. در واقع ضعف تیمی ، علت این باخت است نه قدرت بدنی بازیکنان اردن ». اما رامین طهماسبی ، مدیرعامل باشگاه صنام گناه را به گردن کادر فنی تیم می اندازد و می گوید: «اختلاف میان مربیان کاملا آشکار بود؛ جایی که سرمربی تیم باید تیم را کنترل کند، به کمک مربیان در کنار زمین این کار را می کردند و اگرچه در تمام رشته ها وقتی تیمی شکست می خورد، مربی را مقصر اصلی قلمداد می کنند؛ اما متاسفانه در بسکتبال پدیده مربی سالاری باعث شد تا بازیکنان تاکتیک مشخصی نداشته باشند. کرم احمدیان ، بازیکن ملی پوش صنام بعد از بازی مقابل عراق بشدت معترض بود که دیگر حاضر به بازی در تیم ملی نیست ؛ آن هم به خاطر مشکلات روی نیمکت . این در حالی است که بهزاد افرادی ، کاپیتان محجوب تیم ملی با اشاره به مسائلی که خواست نوشته نشود، گفت که متاسفانه بسکتبال ما به حال و روزی افتاده که حتی کشورهای یک وجبی منطقه هم برای ما نازمی کنند و ما به خاطر نداشتن بازی تدارکاتی باختیم ، اما نگاه علی توفیق ، کاپیتان سابق تیم ملی بسکتبال به این داستان ویژه است . بسکتبال بازی ساده ای است که این سادگی در اکثر اوقات به نزاع با حریفی نامشخص تبدیل می شود. تیم ملی کشورمان که سابقه ای غنی تر از تیمهای حال حاضر در غرب آسیا دارد، روند نزولی را پیش گرفته که بازیهای مرحله دوم غرب آسیا تاکیدی بر این مهم دارد. پیروزی نه چندان دلچسب در برابر تیم عراق و شکست در برابر تیم اردن ، شوک لازم را بر پیکره تیم ایران وارد کرد. هرچند تیم ایران در غیاب تیمهای سوریه و لبنان به مسابقات قهرمانی مردان آسیا راه یافت ؛ ولی با روندی که در سیاستگذاری بسکتبال شاهد هستیم ، باید دید آیا این تیم می تواند شکوه نمایش گذشته را در میان تیمهای آسیایی داشته باشد؛ چه دلایلی موجب می شد که تیمی مثل اردن ظرف مدت دوماه به یک تیم قهرمان تبدیل می شود و با روندی که تیم عراق درپیش گرفته ، در دوره های بعدی حتما تهدیدی جدی برای تیمهای غرب آسیا خواهد بود؛ اما سهم ایران چه ؛