زباله های بیمارستانی در بن بست بخشی نگری

: موضوع زباله های بیمارستانی با لایحه جامع مدیریت پسماندها در دولت هشتم گره خورد و جلسات متعددی در هیات دولت به بررسی موانع و جزئیات اجرایی آن اختصاص یافت.

کد خبر: ۱۴۳۱۵۵

اصل مساله زباله های بیمارستانی این است که از سویی به دلیل وجود شیشه و... ، برنده و خطرناک بودن و از سوی دیگر به دلیل اینکه مواد بیولوژی عفونی هستند ، در قانون زباله ویژه تعریف شد و باید در مرحله اول به زباله عادی تبدیل و پس از آن جمع آوری شوند ؛ البته تمام صنایعی که زباله های خطرناک تولید می کنند باید این مسیر را طی کنند. مساله مهمتر این که دستگاه تولیدکننده باید هزینه عادی سازی ، جمع آوری و امحای زباله های تولید شده را بپردازد. در دولت پیشین ، مشکل وزارت بهداشت نبود اعتبار و بودجه تعریف شده بود و باید از ردیف بودجه تاسیسات که یک دهم درصد بودجه وزارتخانه بود (و البته رقم بسیار ناچیزی بود) به جمع آوری و امحای زباله های بیمارستانی اقدام می کرد اما اختلاف و مساله امروز زباله های بیمارستانی این است که متولیان وزارت بهداشت به اتوکلاو کردن که با بخار، فشار و حرارت زباله های ویژه را ضدعفونی می کند معتقدند و سازمان حفاظت محیط زیست و شهرداری ارجحیت را به زباله سوز می دهند. روش اتوکلاو دارای معایب و مزایایی است که به آن اشاره می شود. روش اتوکلاو از تجهیزات رفع آلودگی می کند، اما خطر کماکان باقی است .در اتوکلاو مواد بیولوژی ، امحا و احشائ از بین نمی روند ، در حالی که زباله سوز در این خصوص تمام زباله های ویژه را به خاکستر تبدیل می کند و مشکلات عفونی باقی نمی ماند و اگر در سیستم حمل و نقل و جمع آوری مشکلی وجود نداشته باشد ، خطری شهر را تهدید نخواهد کرد. از طرف دیگر زباله سوزها ، آلودگی هوا ایجاد می کنند که برای این مشکل راه حل های متعددی وجود دارد. در حال حاضر در دنیا زباله سوز با فیلترهای پیشرفته وجود دارد که مانع هرگونه انتشار آلودگی در هوا می شود. در بسیاری از شهرهای توسعه یافته زباله سوزها وسط شهر و کنار کانون های جمعیتی هستند و مشکلی را به وجود نمی آورند. در شهرهایی همچون وین و... زباله سوزها تولید انرژی می کنند. در خصوص زباله سوزی می توان از روشهای متعددی بهره برد. از جمله این که هر بیمارستان یک زباله سوز داشته باشد که این روش بسیار پرهزینه و اجرای آن سخت است . شاید در اجرای این روش آلودگی هوا نیز انتشار یابد. گزینه دیگر این است که زباله سوز مرکزی با همکاری وزارت بهداشت و شهرداری تهران طراحی و احداث شود و بیمارستان ها مواد زاید خطرناک خود را در مخازن کاملا بسته نگهداری کنند تا سیستم حمل و نقل شهرداری مخازن را به زباله سوز مرکزی انتقال داده و مراحل بعدی انجام شود.روش دیگر این است که 3 زباله سوز در 3 نقطه شهر احداث شود تا بتوانند مراکز درمانی و بیمارستانی گسترده پایتخت را پوشش دهند اما نکته مهم ، اجرایی شدن روشهای علمی و حفظ و ارتقای سلامت محیط شهری است. دولت مشکل دارد و وزارت بهداشت محدودیت اعتبار بودجه ای. این مهم بر کسی پوشیده نیست . باید از بخشی نگری و موضعگیری دست برداشت و یک کار مشترک با روش علمی انجام داد. به نظر می رسد باید وزارت بهداشت ، درمان و آموزش پزشکی با شهرداری به تفاهم برسد و در فضایی به دور از اتهام در یک دوره دو سه ساله نسبت به یک سیستم علمی اقدام کند و می توان با استفاه از تجارب دیگر کشورها به نتیجه مطلوب رسید. غفلت و بخشی نگری به زیان مردم است و احتمال بیماری همه گیر را افزایش می دهد.