چرا نا کام ماندیم؛

در حال حاضر شایع ترین ماده روانگردان در ایران اکستازی است. تحقیقات نشان می دهد، این ماده جزو اصلی ترین گروه موادمخدر توهم زا و سرخوشی آور محسوب می شود.

کد خبر: ۱۴۱۹۵۸

عجیب است ، اما همه موادی که در ساخت اکستازی به کار می روند، مثل استون ، نیترواتان ، کلورفورم و فرمامید همگی در داورسازی نیز به کار می روند؛ اما زمانی که در کنار هم قرار می گیرند، مرگ آفرین می شوند. شاید نکته اصلی درباره اکستازی هم همین باشد، یعنی مواد پایه این ماده همگی مجاز هستند و می توان تک تک آنها را به شکل قانونی ، البته شاید کمی سخت تهیه کرد و سپس در آزمایشگاه های زیرزمینی در کشورمان یا در کارخانجات بزرگ در کشورهای بیگانه با هم ترکیبشان کرد و با شیوه های خاص ، قرص اکستازی را به دست آورد.
برای مثال چندی پیش در مقاله ای علمی خواندم که در سال 1989 فقط در مرز آلمان و هلند 1.3 میلیون عدد قرص اکستازی مصرف شده است و نمی توان 1.3 میلیون قرص را در آزمایشگاه های زیرزمینی ساخت ، بلکه تولید چنین مقداری آن هم فقط برای یک منطقه کوچک در نقشه جهان ، خبر از وجود کارگاه های ناشناخته مجهز و بسیار وسیع می دهد.
به طور کلی روانگردان ها به چهار گروه علمی تقسیم می شوند که عبارتند از:
- محرکها: که به سبب افزایش انرژی ، فعالیت جسمانی ، هوشیاری ذهنی ، کاهش خستگی ، سرکوب گرسنگی ، افزایش ضربان قلب و فشار خون.
- سرکوب گرها: کاهش انرژی ، هوشیاری ذهنی ، ضربان قلب ، فعالیت جسمانی و سرعت تنفس ، سرعت عکس العمل ، خواب آور و القاب رویا.
- توهم زاها: تغییر و اختلال در خلق و خوی ، ادراک ، حواس بینایی ، شنوایی و احساسات و القای رویا.
- مخدرها: القای بی حسی و رخوت و خواب شدید.
به هر حال هرچه باشد، امروزه قرصهای اکستازی و سایر روانگردان ها به شکل گسترده ای در کشورهایی که جوانان رقم قابل توجهی از جمعیت آنها را تشکیل می دهند رایج شده و کشور ما، ایران نیز یکی از کشورهایی است که بیش از دو سوم جمعیت آن جوان هستند و در معرض خطر.
به طور مسلم دشمن فرضی را مقصر دانستن و گناه را بر گردن این و آن انداختن چاره کار نیست. گرچه سالهاست ایران در زمینه جلوگیری از ورود موادمخدر به داخل کشور تلاش می کند اما هنوز هم این مواد و بخصوص روانگردان ها به فراوانی در دسترس جوانان قرار می گیرند. پس علی رغم این همه تلاش ، علت ناکامی ایران در مقابله با این مواد چیست؛ به نظر می آید اصلی ترین این دلایل عبارتند از:

الف: گستردگی تنوع روانگردان ها: در حال حاضر 1600 نوع روانگردان به شکل قرص ، آدامس ، کپسول و پودر با شکلها، رنگها و علائم مختلف وجود دارند با فرض این مطلب که بتوانیم از ورود این مواد از کشورهای دیگر جلوگیری کنیم بعید نیست که تولیدات داخلی آنها به بازار بیایند به طوری که در حال حاضر در دخمه های ناصرخسرو انواع قلابی این قرصها تولید می شوند که حاصل مخلوط کردن قرصهای خارجی با انواع پودرها و مواد مختلف در قالبهای متنوع هستند.
اما در کنار قرصها، آدامس های بی خواب کننده و ژلهای مشابه آنها براحتی در دسترس جوانها قرار می گیرد و حتی در مواردی آنها این مواد را از دکه های روزنامه فروشی خریداری می کنند و گاهی حتی از ماهیت واقعی آنها آگاه نیستند.
به نظر می آید در این میان ، نقش رسانه های گروهی در آگاهی دادن به مردم و آموزش ماموران برای شناسایی انواع مختلف این مواد از سایر راهکارها، مهمتر باشد.
جوانان باید بدانند که ترک اعتیاد این قرصها مثل مواد مخدر دیگر نیست چون اثر آنها مستقیما بر سلولهای مغزی است و مصرف آنها توهم زایی ، افسردگی ، جنون ادواری و اضطراب های شدید و بی دلیل را در پی دارد.

ب: غنی نبودن اوقات فراغت جوانان: از دیگر دلایل شکست ایران در جلوگیری از گسترش استفاده از این مواد، ناتوانی مسوولان در غنی سازی اوقات فراغت جوانان است به نظر شما اگر رفاه اجتماعی افزوده شود و بتوانیم برای جوانان سرگرمی های سالم ایجاد کنیم آیا آنها باز هم برای چند ساعت هیجان و تفریح از رونگردان ها استفاده می کنند؛
شاید اصلی ترین راهکار در حال حاضر ، برنامه ریزی رفاهی و تفریحی برای جوانان از طریق نهادهای متولی آموزش آنان و سپس مقابله گسترده و در نظر گرفتن مجازات های سنگین برای عوامل تولید و توزیع باشد پس وظیفه اصلی ، آموزش اقشار مختلف و سپس مقابله است و بهتر آن است که به جای محکوم نمودن این و آن ، تا دیرتر نشده ، اقدام کنیم.