دغدغه های طالبانی

سفر جلال طالبانی ، رئیس جمهور عراق به ایران در شرایطی انجام می شود که دغدغه های مقامات مختلف عراق رو به افزایش است. بنابراین نباید سفر را صرفا به احوالپرسی از سیدعبدالعزیز حکیم محدود دانست.

کد خبر: ۱۳۸۳۵۶

دغدغه های طالبانی طیفی از مشکلات و مسائل از کردستان عراق تا سیاست های منطقه ای کشورهای همسایه و راهبرد کلی اشغالگران را شامل می شود.در مسائل کردنشین عراق ، بحران در روابط با ترکیه می تواند تبعات خطرناکی داشته باشد.
در مسائل ملی ، فرافکنی ناتوانی اشغالگران و مقصر جلوه دادن دولت عراق راهبرد مشترک اشغالگران و برخی دولتهای مخالف ثبات در عراق و حتی بعضی همدستان با تروریست های سلفی و القاعده است و سرانجام این که در راهبرد کلان اشغالگران ، طالبانی و دولت عراق بر تداوم مذاکره ایران و امریکا اصرار دارند.
در منطقه کردنشین عراق ، در سالهای پس از جنگ 1991یک منطقه امن تحت پوشش مخالفان فرامنطقه ای صدام شکل گرفت که با فضای حمایتی برای تقویت کردهای مخالف دولت تبدیل شد. در این ایام ، اکراد وابسته به دو حزب دموکرات بارزانی و اتحادیه میهنی طالبانی با استفاده از صادرات مستقل نفت و احیای گمرکات مربوط به تقویت خود پرداختند و وقتی که صدام در معرض سقوط قرار گرفت ، بیش از دیگر معارضان عراقی برای کسب موقعیت در ساختارهای سیاسی جدید آماده بودند؛ به گونه ای که نخستین جلسه معارضان دولت در صلاح الدین برگزار شد و پس از سقوط دولت در قالب یک تقسیم کار جدید، بارزانی به عنوان رهبر کردستان عراق ، سیاست های کردی گذشته را ارائه و طالبانی به عنوان رئیس جمهور، سهم کردها را در دولت به خود اختصاص داد.
با وجود این در چنین ایامی برخی از گروههای دارای داعیه های مختلف ، منجر به شکل گیری حساسیت های همسایگان به گرایش های تجزیه طلبانه داخل عراق شدند.
به هر حال ، تحلیلگران معقول منطقه می دانند که هیچ آرمانی با تجزیه کشورهای منطقه به ثمر نخواهد نشست و خطوط گسل تجزیه در خاورمیانه به لانه فساد و رخنه بیگانگان تبدیل شده است.
ایران باید با مساعی جمیله خود بکوشد اختلاف اخیر میان ترکیه و عراق ، بویژه اختلاف موجود با کردستان عراق ، منجر به شکل گیری بحرانی تازه نشود.
در سطح ملی ، پس از گذشت چند هفته از موفقیت نسبی طرح امنیتی سال گذشته دولت عراق ، تعلل اشغالگران در واگذاری اختیارات و امکانات نظامی و اطلاعاتی به دولت مستقر، حتی چراغ سبز آنها به بخشی از تروریست ها و بویژه حمایت نه چندان پنهان برخی دولتهای منطقه از گروههای ترور، از مساعد شدن اوضاع جلوگیری کرده است.
دولت عراق شاهد بود که در نشست شرم الشیخ ، تنها پس از اصرار ایران بود که موضوع حمایت از دولت مستقر عراق در بیانیه پایانی نمود شایسته ای پیدا کرد؛ در حالی که توطئه علیه دولت از همانجا و در سخنرانی برخی اعضا آغاز شده بود.
قومی دیدن مسائل عراق برای آینده این کشور فاجعه آمیز خواهد بود. دولتمردان عراق در تلاشند مسائل قومی را داخلی کنند. در غیر این صورت سرزمین بین النهرین به میدان کارزار طالبان جنگ اقوام تبدیل می شود.سرانجام این که در راهبرد کلان اشغالگران ، طالبانی حتما بر تداوم مذاکره ایران و امریکا در قبال عراق اصرار خواهد کرد.
این حاشیه شرم الشیخ بر کل متن آن نشست فائق آمد؛ چون به هر حال بدون شاخصهای واقعی تحولات ، هیچ راه حلی به سرانجام نمی رسد.ایران کشوری است که نقشی در بی ثباتی عراق ندارد؛ اما از هیچ کمکی برای ایجاد ثبات در این کشور به شرط مسوولیت دولت عراق دریغ نمی کند؛ البته دولتمردان عراق نیز با علم به این موضوع بارها اتهامات اشغالگران را پاسخ داده اند.
به یاد داریم سال گذشته جلال طالبانی در کنفرانس مطبوعاتی مشترک با تونی بلر وقتی که با پرسش دخالت ایران در عراق مواجه شد، گفت: ایرانی ها احتیاجی به دخالت در امور داخلی عراق ندارند؛ چون من ، نخست وزیر، وزرا و نمایندگان مجلس ، همه دوستان ایران و ایرانی ها هستیم... طالبانی با همه دغدغه هایش می داند که نزدیک ترین موضع به موضع دولت عراق در حل مشکلات این کشور، موضع جمهوری اسلامی ایران است.