لباسهای تاناکورا در بعضی مناطق مرزی به حدی گسترش یافته است که بازارچه های بزرگی را به خود اختصاص داده و این لباسها بدون هیچ مانعی براحتی خرید و فروش می شوند و با توجه به حجم زیاد آنها و بازارچه هایی که برای آنها تشکیل شده نمی توان فرض کرد که به صورت غیر قانونی و بدون مجوز وارد کشور می شوند.
اما ابوالقاسم شیرازی ، رئیس اتحادیه پوشاک و لباس دوخته شهرستان تهران ، پوشاک تاناکورا و استوک اروپایی را حامل انواع بیماری های واگیردار پوستی می داند و تصریح می کند: وزارت بهداشت بر واردات پوشاک قاچاق هیچ نظارتی ندارد. او واردکنندگان بی نام و نشان و بی صلاحیت را مسوول واردات پوشاک تاناکورا و استوک اروپایی می داند و می گوید: این عده با واردات قاچاق و پخش پوشاک وارداتی در مناطق جنوبی شهر اقدام به توزیع در بازار می کنند.
رئیس اتحادیه پوشاک و لباس دوخته شهرستان تهران با تاکید بر این که در صورت آگاهی از عرضه پوشاک تاناکورا و استوک با فروشندگان برخورد قانونی می کنیم ، می گوید: برخورد اتحادیه دردی را دوا نمی کند؛ چراکه این طیف قارچ گونه به سودآوری خود ادامه می دهند بنابراین باید زمینه ها برطرف شود.
دکتر سید موید علویان ، معاون سلامت وزارت بهداشت ، درمان و آموزش پزشکی نیز هشدار می دهد: اکثر لباسهای دست دوم خارجی به صورت قاچاق و غیر قانونی وارد کشور می شوند. وی در عین حال می گوید: این لباسها نمی توانند عامل انتقال بیماری باشند، ولی وزارت بهداشت در صورت مشاهده چنین مواردی به طور قطع با آن برخورد خواهد کرد.
تغییر فرهنگ
وجود لباس دست دوم سابقه ای طولانی در اقتصاد خانواده ایرانی داشته است. از سالهای دور در خانواده ها و همچنین در میان افراد فقیر و ثروتمند یک خانواده ، نوعی دست به دست گشتن لباسها دیده شده است ؛ اما همه چیز شناخته شده بود. بیمار، سالم و... شفاف بود. لباسهای تمیز در میان کودکان یک خانواده از سن بالاتر به پایین تر می رسید؛ اما اکنون میل به مصرف و تنوع این موضوع را به عرصه ای دیگر کشانده است .امروزه صادرات و واردات این لباسها تبدیل به یک بازار جهانی شده است.
شیوه امروزی تهیه و سفارش این لباسها و تجارت آن در اینترنت است. شرکتها؛ نشانی تلفن ، وب سایت و ایمیل برای این کار راه اندازی می کنند. لباسهای دست دوم از کشورهای اروپایی مانند آلمان ، فرانسه ، انگلیس ، ایتالیا و برخی کشورهای امریکای شمالی مانند کانادا در قالب های مختلف صادر می شود. گاهی سازمان های خیریه وابسته به یونسکو برای کمک به کشورهای آفریقایی و کشورهای فقیر آسیایی آنها را جمع آوری می کنند. گاهی نیز دلالان آنها را با قیمت های ارزان خریداری و در بسته های هزار کیلویی وارد کشور می کنند و پس از بسته بندی و تعیین درجه نسبت به فروش آن اقدام می کنند. به نظر می رسد زمان آن رسیده باشد که مسوولان به این پدیده جدی تری نگاه کنند.