منطقه کم نور اقیانوس موثر بر تغییرات آب و هوایی

شاید منطقه کم نور اقیانوس راهنمایی برای درک تغییرات آب و هوایی است. مطالعات زیادی نقش دی اکسید کربن اعماق اقیانوس را بر تغییرات آب و هوایی نشان داده است.

کد خبر: ۱۳۳۲۳۶

تحقیقات نشان می دهد دی اکسید کربن به جای ته نشین شدن (نشست کردن) در اعماق اقیانوس اغلب به وسیله جانوران آبزی و باکتری ها جذب شده و دوباره به منطقه تاریک اقیانوس در عمق 100 تا 1000 متری برمی گردد. غالبا چون کربن به عمق اقیانوس یعنی جایی که می تواند در آنجا ذخیره شود و از ورود دوباره آن به عنوان گاز گلخانه ای در هوا جلوگیری شود، نمی رسد، اقیانوس ها تاثیر اندکی بر تغییرات جوی و آب و هوایی دارند. این تحقیقات نتیجه اعزام دو گروه بین المللی به اقیانوس آرام است.
این نتایج برای تلاشهای امروزی ما بسیار مهم هستند چون مدلهای آماری مربوط به تاثیر کربن اقیانوس بر تغییرات آب و هوایی جهان که از قبل پیش بینی شده بودند را بهبود می بخشند. این تحقیقات همچنین روشی جدید برای متعادل کردن تغییرات آب و هوا به وسیله بارور کردن اقیانوس با آهن را ارائه می کند که باعث فتوسنتز بیشتر گیاهان آبزی شده و دی اکسید کربن بیشتری از هوا به عمق اقیانوس منتقل می شود. منطقه تاریک اقیانوس بخش بین سطح و عمق اقیانوس است.
کن باسلر از انستیتوی اقیانوس شناسی وودهال می گوید: ما علاقه مند بودیم بدانیم چه اتفاقی در منطقه کم نور اقیانوس می افتد و چه چیزی در آن فرو می رود و چه چیزی واقعا از آن خارج می شود. اقیانوس تاثیر کمی بر تغییرات آب و هوایی خواهد داشت ، مگر این که کربن از هر راهی به عمق اقیانوس رفته و در آنجا ذخیره شود. منطقه کم نور اقیانوس همچون دروازه ای است که به ذرات اجازه می دهد در بعضی جاها بیشتر و در بعضی جاها کمتر فرو روند. این مساله توانایی دانشمندان برای پیش بینی نقش اقیانوس در متوازن کردن اثر گازهای گلخانه ای را دشوارتر می کند. این ذرات شناور «برف مارین» نام دارند که منبع غذایی آبزیانی نظیر باکتری های تجزیه کننده است.
در این فرآیند کربن تبدیل به محلول آلی و غیرآلی می شود که مجددا در منطقه کم نور استفاده شده و می تواند راه خود را به سطح آب و ورود به جو باز کند. مشکل موجود این است که ذرات به کندی در عمق آب فرو می روند شاید 10 تا کمتر از 100 متر در روز، اما جابه جایی آنها در عرض اقیانوس به وسیله جریان های آب بیشتر از هزاران متر در روز است.
قیانوس شناسان برای جمع آوری ذرات شناور، از یک قیف مخروطی یا لوله که در کف اقیانوس معلق است استفاده می کنند. همزمان با مطالعات انجام گرفته روی سطح اقیانوس ، تحقیقات اندکی نیز در رابطه با گردش کربن در حال انجام است.
دانشمندان موفق شدند گستره وسیعی از ابزار جدید را به کار برند؛ ابزار آزمایشی بر مشکل دیرینه جمع آوری برف مارین در منطقه کم نور اقیانوس فائق آمد.