درگذشت اولین طلایی بعد از انقلاب

‌چهل و یک سال گذشته و حالا از هفت اسمی که در بالا برده شد، پنج نفر در بین ما نیستند.  ناقوس مرگ این بار به نام مهدی عطار‌اشرفی به صدا درآمد، کسی که در رقابت‌های ناگویا ستاره تیم‌ملی بود و تنها طلایی آن تیم در ژاپن لقب گرفت. عطار نخستین طلایی ورزش ایران در سال‌های پس از انقلاب بود. او نایب قهرمان آسیا شد و طلای دوضرب دسته هشتادو دو‌و‌نیم را به گردن آویخت. عطار‌اشرفی همان‌جا در ناگویا، با همان گرمکن‌هایی که عکس امام خمینی (ره) روی سینه‌ها سنجاق شده بود، از دنیای وزنه‌برداری خداحافظی کرد.
‌البته داستان ناگویا و مهدی عطار‌اشرفی اینجا تمام نشد. چهار سال بعد وقتی قرار شد نخستین دوره رقابت‌های وزنه‌برداری قهرمانی جوانان آسیا در ناگویا برگزار شود، همه نگاه‌ها به تیمی بود که مهدی عطار‌اشرفی هدایتش را برعهده داشت. تیم ایران با عطار، مقتدرانه قهرمان نخستین دوره جوانان آسیا شد. در آن تیم بیژن رضایی، علی مرادی و آذر مجیدی طلایی شدند. محمد پورسالمی، عباس حیدریان و مظفر اجلی نقره گرفتند و سعید حمزه‌نتایج هم به مدال برنز رسید.
عطار اشرفی، دارنده ۳ طلای ارتش‌های جهان، دارنده مدال برنز  بازی‌های آسیایی تهران و عضو تیم‌ملی در المپیک مونترال، در  یک دهه پایانی عمر به زبان سرخش شهره بود. او بدون هیچ‌گونه تملق در وزنه‌برداری، سعی می‌کرد حرف حق را بزند، از کج‌روی‌ها و فریب‌ها بگوید و ضعف‌ها و کاستی‌ها را عیان کند. وزنه‌برداری  یکی از دلسوزان خود را از دست داد. روح استاد مهدی عطار‌اشرفی شاد و یادش همیشه سبز