2 سال پیش بایرن مونیخ ، بازیکن 21 ساله ای به نام پائولو گررو را از باشگاه آلیانزای لیما به خدمت گرفت که تا آن زمان بسیار گمنام بود ؛ او در بدو ورودش به تیم دوم بایرن ، زننده چند گل تاثیرگذار بود و گرد مولر ، مهاجم افسانه ای باشگاه بایرن که از علاقه او به شکلات باخبر بود ، به ازای هر گل یک بسته شکلات به او جایزه می داد.
مطبوعات آلمان که از چنین قراری باخبر شده بودند ، پس از زدن 8 گل در 6 بازی از سوی گررو ، نوشتند ، گرد مولر باید به فکر تاسیس یک کارخانه شکلات سازی باشد! گرد مولر ، مربی تیم دوم بایرن درباره او گفت: پائولو ، قدرت تمام کنندگی قابل توجهی دارد. او می تواند با هر دو پا شوت بزند ، قدرت سرزنی خوبی هم دارد و می داند در لحظه مناسب کجا جاگیری کند.
همه می دانند گرد مولر چه بازیکنی بوده و اگر او از بازیکنی تعریف کند ، حتما چیزی در او وجود دارد. گررو بعد از مدت کوتاهی به تیم اول بایرن راه یافت و بعداز 2 فصل پیراهن هامبورگ را انتخاب کرد.
گررو در اکتبر سال 2004 برای اولین بار پیراهن تیم ملی پرو را به تن کرد و در لاپاز برابر بولیوی بازی کرد. در آن مسابقه که در جریان دور انتخابی جام جهانی برگزار شد ، پرو با درخشش باور نکردنی گررو که به عنوان یک نیمکت نشین به زمین آمده بود ، به پیروزی یک بر صفر رسید. او زننده تک گل زیبای تیمش بود. گررو از یک خانواده فوتبالی می آید ، برادر ناتنی گررو ، بازیکن سابق تیم ملی پرو بوده و عمویش در ریورپلاته و بوکاجونیورز آرژانتین بازی کرده است.
گررو متولد لیما است. او در 7 سالگی بهترین گلزن مدارس شهرش شد. وی در رده سنی جوانان بیش از 200 گل برای آلیانزا به ثمر رساند و به همین دلیل بود که با وجود سن و سال کم به آلمان رفت.
در این فصل ، اگر چه گررو مثل دوران اول حضورش در بایرن نتوانسته برای هامبورگ گل بزند ، اما در بعضی مسابقات از جمله دیدار دوستانه با ایران ، زننده گل بوده است. با توجه به اختلاف کلودیو پیزارو با مسوولان تیم ملی پرو و کناره گیری او از میادین ملی ، فضا برای درخشش گررو بیشتر باز شده است.