هنری به وسعت همه شهرهای ایران

بسته به منطقه‌ای که هنر حصیربافی در آنجا در حال انجام است، محصولات این رشته به صورت حصیربافی، سبدبافی، مرواربافی، ترکه‌بافی، کپوبافی، چم‌بافی و چیغ‌بافی رایج است.
فصول بهار و تابستان، از فصل‌های پررونق حصیربافی است.
بوریابافی جزو هنرهای نساجی است، اما درباره دسته‌بندی آن هنوز اختلاف نظر وجود دارد. برخی از کارشناسان این هنر را در گروه ویژه‌ای با عنوان «سبد و حصیربافی» جای داده‌اند و در این میان، گروهی دیگر هم آن را جزو صنایع چوبی می‌دانند و این به دلیل کاربردهای متفاوت این هنر یا صنعت است.
تولیدات حصیری معمولا برای مصارف مختلفی مانند زنبیل، کیف، جای نان یا میوه، زیرانداز و دیوارکوب استفاده می‌شود. گاه بسته به سفارش، حصیر را رنگ‌آمیزی می‌کنند.
در بعضی از شهرها مانند بیرجند روی تولیدات حصیری، با نخ‌های رنگارنگ، گل و بوته رودوزی می‌کنند.
مرغوب‌ترین زیراندازهای حصیری در شهرستان‌های آبادان، خرمشهر و شادگان تولید می‌شود.
با حفاظت از حرارت و آتش، فشار، ضربه و اشیای نوک تیز و برنده می‌توان از حصیر نگه‌داری و سال‌ها هم از آن استفاده کرد. حصیر بافته شده، با آب ولرم و شوینده‌های معمولی قابل شست‌وشو است.
درست است که بوریابافی، هنر ساده‌ای است و خیلی زود هم بافته می‌شود و همه می‌توانند آن را ببافند، دختران و زنان روستایی، اما بافنده‌های اصلی این هنر هستند. زنان و دختران روستایی، بهترین ارتباط را با ساقه گیاهان برقرار می‌کنند.
حصیربافی میناب در استان هرمزگان، ثبت جهانی شده و این شهر را می‌توان قطب حصیربافی ایران دانست.