تنها افتخار زندگی‌ام

یک بار حضور در حرم حسینی(ع) باعث می‌شود برای سال‌های بعد هم به قول معروف کفتر جلد حرم شویم. به همین دلیل است بسیاری از کسانی که حضور در کربلا و تجربه خدمت دارند، دوباره برای حضور، سرودست می‌شکنند و این به‌خاطر احساس زیبا و غیرقابل وصف اخلاص و پاکی است که در کربلا جریان دارد.
هم زائران و هم کسانی که افتخار خدمت پیدا می‌کنند، معتاد مرام، معرفت و کرامت سالار شهیدان می‌شوند. حس حضور و خدمت آن‌قدر ارزشمند است که تا زنده‌ام، هر‌سال و در هر مراسمی، در مراسم خاص شعبان و در پیاده‌روی‌ اربعین حاضر خواهم شد. یکی از برکات حضور و خدمت در کربلا، شاید احساس نزدیکی با شیعیان دیگر باشد.

بارها برایم پیش آمده که در حرم و در حال عبادت، دست خواهری، پشتم را نوازش کرده و دلداری‌ام داده است. این به خاطر حس خوشایند حضور و جذبه مهر امام حسین(ع) است. درست است که ما برای خدمت به زائران در حرم حاضر می‌شویم، اما در بسیاری از موارد به من هم کمک شده است.
یک بار شیفت بودم و محل خدمتم خیلی دور بود و برای رسیدن به آنجا مجبور بودم از بین جمعیت و در خلاف سیل عظیم جمعیت عبور کنم. داشتم مسافت را طی می‌کردم که ناگهان به زمین افتادم. اشهدم را خواندم و از امام زمان‌(عج) کمک خواستم. یکباره مردی قوی‌هیکل، چند مرد را بلند کرد تا من توانستم از جا بلند شوم و بعد به عربی گفت خواهرم کمکت می‌کنم و جلوتر رفت، راه را باز کرد و من به دنبالش راه افتادم تا این که به محل خدمت رسیدم و گفت تا زمانی که کارم تمام شود، در آنجا می‌ماند تا زمان برگشت کمکم کند. حس خواهری را داشتم که برادرش به او کمک کرده است. در مراسم پیاده روی اربعین از این صحنه‌ها بی‌شمار است.