نقد یک منتقد از مدیریت تئاتر

درواقع تئاتر که باید به یک نهاد، تبدیل و توسعه پیدا می‌کرد، مسأله‌اش «چه کسی اداره کردن آن» شد. مدیرانی در این برهه روی کار آمدند که کار آنها صرفا برداشتن مسؤولیت از روی شانه‌های دولت بود که تئاتر ایران را از یک تئاتر دولتی نیمه‌جان به یک تئاتر رها و بی‌مسؤولیت تبدیل کرد.» او در ادامه می‌گوید: « فضایی ایجاد شد که نمی‌توان نام آن را «خصوصی» گذاشت و صرفا منجربه افزایش تنش‌ها و دغدغه‌های فکری و اجرایی کارگردانان شد؛ از پیداکردن سالن تا تدارک تماشاچیان آن و نحوه تأمین هزینه‌های سالن و... در چنین فضایی مسأله‌ای که در تئاتر ایران عمده شد و آن را اداره کرد، پدیده‌ای به نام «روابط‌عمومی» بود که بسیاری از منتقدان به این حوزه رفتند.»