یادش نکنی بهتر است که!

احتمالا شما هم این ماجرا را می‌دانید دیگر، اتفاقاتی که در جریان برگزاری دو نمایشگاه نقاشی او رخ داد به‌علاوه واکنش‌های شخصی‌اش ماجراهایی داشت که می‌دانیم و می‌دانید... این بار ما سراغ میلانی نرفته‌ایم، بلکه اسماعیل امینی شاعر، طنزپرداز و مدرس دانشگاه رفته سراغ صفحه اینستاگرام این کارگردان و بخشی از مطالبی را که به اشتراک گذاشته بررسی کرده است. میلانی که به مناسبت تولد زنده‌یاد سیمین بهبهانی شاعر خواسته برای او سنگ تمام بگذارد، هفت نوشته مختلف را به اشتراک گذاشته و نام این شاعر را هم ذیل مطالب قید کرده است. تا این‌که امینی از راه رسیده و این هفت نوشته را بررسی کرده است. بعد هم خودش پستی گذاشته که چه نشسته‌اید! خانم کارگردان هفت نوشته از بهبهانی به اشتراک گذاشته که پنج‌تایش غیرواقعی است! بعد هم پرسیده چرا یک کارگردان سینما باید مواردی را در صفحه‌اش منتشر کند که نوشته‌های تقلبی بوده و در فضای مجازی دست به دست می‌چرخد؟ آیا نباید خانم میلانی با توجه بیشتری متن‌ها را انتخاب کند؟‌ هر چند احتمالا خانم میلانی از خواندن مطلب ایشان و ما برمی‌آشوبند و بررسی می‌کنند تا ببینند می‌شود از هر دوی ما شکایت کنند یا نه، اما حرف امینی نکته بسیار مهمی است. بلایی که فضای مجازی می‌تواند با بی‌دقتی بر سر ما بیاورد یک طرف و بلای دیگری که افراد شناخته‌شده می‌توانند با اشتراک هر مطلبی بر سرمان بیاورند، از یک طرف دیگر محاصره‌مان کرده‌اند. کوروش کبیر، علی شریعتی، حکیم عمر خیام و خیلی‌های دیگر قربانیان همین اوضاعند، اگر دستشان از دنیا کوتاه نبود می‌توانستند یک روز درمیان خیلی‌ها را به دادگاه بکشانند که‌ ای بابا! ما کی این حرف‌ها را زدیم؟! حالا سیمین بهبهانی هم در نبودش حرف‌هایی می‌زند که بیا و ببین... نه اصلا نمی‌خواهد، نیایید و نبینید، غیرواقعی‌ها و انتساب‌های نادرست که دیدن و شنیدن ندارد. برویم و بروید به جایش سراغ کتاب. ما محتاج کتاب خواندنیم، محتاج داشتن منبع قوی برای هر ارجاع و حرف و استنادی هستیم.

زینب مرتضایی‌فرد

ادبیات و هنر