نقد و بررسی بازی Outer Wilds

گمگشته کهکشان

در Outer Wilds، همه چیز سریع، کوتاه و مختصر است. ابتدا، به‌خصوص با شروع تند و تیزش، ممکن است توقع خود را پایین بیاورید و فکر کنید با یک تجربه کاوشگرانه ساده و سطحی روبه‌رو هستید، اما هرچه بیشتر به پیش می‌روید، با معماها و مسائل مختلفی روبه‌رو می‌شوید که اعتماد شما را به این اثر بیشتر کرده و به فضای جذابش وابسته می‌کند.

کد خبر: ۱۲۱۴۳۸۰

وقت طلاست
در بازی Outer Wilds، بازیکن نقش فضانوردی را بر عهده دارد که کار را از کمپ‌زدن در سیاره‌ای در نزدیکی موشکش آغاز می‌کند. طی 22 دقیقه اول بازی، خورشید منطقه به حالت ابرنواختر یا supernova - انفجاری عظیم که اجرام آسمانی عظیم، با آن به عمر خود پایان می‌دهند – وارد شده و بازی را به پایان می‌برد. البته بازی باز هم از آن نقطه آغاز می‌شود. سپس بازیکن تشویق می‌شود «کهکشان غریب و منسجم» را کاوش کرده و به چگونگی سر در‌آوردن فضانورد از آنجا، چرایی ابرنواختری شدن خورشید، اسرار نومای - نژادی فضایی که کهکشان را بنا کرده-و دیگر اسراری پی ببرد که از آنها در تکرارهای دیگر و توسعه کاوش در بازی بهره گرفته خواهد شد.
برای مثال، به‌منظور استفاده از موشک، بازیکن باید فضانورد را به یک رصدخانه محلی هدایت کند که کدهای پرتاب در آن قرار دارند. با انجام هریک از این اهداف، آنها به حافظه بازی منتقل شده و در اجراهای بعدی، انجام‌شده تلقی خواهند شد. بنابراین، در اجرای بعدی، بازیکن می‌تواند یکراست به سمت موشک رفته و با استفاده از کدهای به دست آمده، آن را فعال و پرتاب کند. با این‌که هر 22دقیقه یک بار، کهکشان بازی خود را تکرار می‌کند، بخش‌هایی از آن دچار تغییر خواهند شد و قسمت‌هایی از آن تنها در موارد خاص در دسترس خواهند بود. از جمله دو سیاره‌ای که بسیار نزدیک به هم می‌شوند؛ طوری که خاک یکی به دیگری می‌ریزد و همین در تکرارهای بعدی آن را از دسترس خارج می‌کند.
شخصیت اصلی بازی، دو حد سلامتی و اکسیژن دارد که با هر بازگشت او به موشک پر می‌شوند. در صورت تمام شدن سلامتی یا اکسیژن کاراکتر، او خواهد مرد، اما در سیاره مادر به بازی باز خواهد گشت.

کاوشی کهکشانی
شما برگزیده شده‌اید تا به ستارگان سفر کرده و به سؤال «ما که هستیم و از کجا آمده‌ایم» جواب بدهید. این سؤال‌ها شما را به کاوش منظومه خورشیدی خود ترغیب کرده و جانتان را به خطر می‌اندازید تا بویی از حقیقت ببرید. همراهتان هیچ ندارید جز مترجمی به‌دردبخور و ابزاری برای تشخیص چیزهایی مانند درخواست‌های کمک یا گازهای نامرئی.
شما وظیفه دارید پرده از وجود حیات دیگر در کهکشان بردارید. معماری‌های عصری فراموش‌شده بر سطح بیشتر سیارات، نوشته‌های بیگانه قابل ترجمه و نشانه‌های دیگر، چیزهایی هستند که با کنار هم گذاشتن‌شان می‌توانید به تاریخ تمدن‌های گذشته پی ببرید.
همان طور که گفته شد، هر 22 دقیقه، بازی با انهدام خورشید به پایان می‌رسد و از اول آغاز می‌کنید و هر بار، یافته‌های دفعات قبل را یدک خواهید کشید. هر بار که خورشید به خاموشی می‌رود، با صحنه‌ای تماشایی روبه‌رو می‌شوید و هر نابودی، زیبایی‌های دلبرانه خاص خود را دارد؛ به‌خصوص اگر با دست پر از دنیا بروید!
هر چه می‌یابید، در ژورنالتان ثبت شده و با رنگ‌های مختلف کدگذاری می‌شود و همه اینها با اتصال به هم، شالوده داستان را می‌سازد. این که چه زمانی کدام موضوع را پی گرفته و دنبالش بروید، دست شماست. از این لحاظ، آزادی نسبتا خوبی در اختیار دارید و هر موفقیتی که به دست بیاورید، احساس مسرت واقعی در شما ایجاد خواهد کرد.

بدون راهنمایی پیش روید
نویسندگی خوب، حتی کوچک‌ترین کشف‌ها را هم برایتان جذاب خواهد کرد. دیالوگ‌های حساب‌شده، کاری می‌کند که حتی در عادی‌ترین دیالوگ‌ها هم به حقایقی جالب از داستان پی ببرید. مثلا ممکن است از زبان چند کودک بشنوید که برای بازی به غارهای تاریک در محلی خاص می‌روند و همین سرنخی خواهد بود برای کشف یکی از مکان‌های مخفی بازی. در مقابل، ممکن است با درخواست‌های خفیف کمکی هم روبه‌رو شوید که هرگز به مقصد نرسیده‌اند یا حتی نقشه‌های پیچیده مربوط به ابداعات بیگانه‌ای که از تمدن‌های قبلی به جا مانده و بوی خطر می‌دهند. شما به‌راحتی می‌توانید به نام‌های پرتکرار دیگران در یافته‌هایتان وابسته شوید، حتی وقتی می‌دانید بسیاری‌شان عاقبت خوشی ندارد.
در این بازی، سیستم راهنمایی خاصی وجود ندارد. از این رو هر کشف جدید، به مثابه یک اتفاق برازنده و خوشایند رخ می‌نماید. حل هر معما، به کشف معماهای دیگر منجر می‌شود که هر بار، مانند آجری بر برجی بلند و بالا روی قبلی‌ها قرار گرفته و جذابیت اثر را بیشتر می‌کند.
سیاره‌ها و اجرام سماوی دیگری که قادر به جست‌وجو در آنها هستید، تعداد چندان زیادی ندارند، اما تفاوت‌های بسیارشان، آنها را متمایز می‌کند. برای مثال دو سیاره‌ای که مانند ساعت شنی عمل می‌کنند و قبل‌تر هم اشاره شد که با هر میزان تبادل شن، قسمت بیشتری برای جست‌وجو باز می‌شود. یا مثلا ستاره دنباله‌داری که سطح یخی‌اش، روی هزارتویی از غارها را پوشانده است که تنها در صورتی باز می‌شوند که زیاد به خورشید نزدیک شده و نور آن، یخ سطح را آب کند.
شاید بزرگ‌ترین مانع بر سر لذت بردن از این بازی، کنترل‌های حرکتی بیش از حد سخت آن باشد. در هر حال، اگر به بازی‌های کاوشگرانه علاقه دارید، این عنوان را دریابید!