یادداشت

پهلوانی نمرده است

پهلوان، واژه‌ای است که به افراد خاصی تعلق می‌گیرد؛ افرادی که در عرصه ورزشی از قهرمانی عبور می‌کنند و آن را پشت سر می‌گذارند. آدم‌هایی که تمام هم و غم‌شان قهرمانی و کسب مدال و برنده شدن نیست و گذشت و ایثار از ویژگی‌های بارزشان است و همه او را به این خصایص می‌شناسند. من که فکر می‌کنم پهلوانی حتی نیاز به قهرمانی هم ندارد و بدون قهرمان شدن و صدر ایستادن هم می‌شود قهرمان بود.

کد خبر: ۱۲۱۲۸۹۷

پهلوان، خصوصیات روحی و اخلاقی خوبی دارد. او از خودش می‌گذرد، برد و باخت برایش اولویت نیست، حق کسی را پایمال نمی‌کند و از همه مهم‌تر، با مردم خوب رفتار می‌کند.
پهلوان کسی است مثل غلامرضا تختی؛ تختی کشتی‌گیری بود که به سبب اخلاقش، محبوب طرفدارانش بود. شاید کسانی بودند که عناوین قهرمانی‌شان در کشتی از او بیشتر بود، اما در بین آنها همه تختی را دوست داشتند و عنوان پهلوانی را به او دادند. فکر می‌کنید چرا؟ چون او اثرات و یادگاری‌های خوبی از خودش در بین مردم به جا گذاشت، او با رفتارهایش حال دل مردم را خوب می‌کرد و همین باعث شد او جهان پهلوان تختی مردم باشد و تا همیشه باقی بماند.
ورزش توام با اخلاق و گذشت، همان‌چیزی است که پهلوان را می‌سازد و این از ورزش‌های باستانی در کشور ما نشات گرفته است؛ چیزی که به نظر من حالا کم شده و به ندرت آن را می‌بینیم. حتی ورزش امروز ما هم مانند سابق نیست و طبیعی است که خصلت پهلوانی در ورزش امروز کم شده باشد.
در وزش‌های باستانی گذشته، پهلوان و عیار کم نبود؛ آدم‌های با‌مروتی که اخلاق را اولویت زندگی ورزشی‌شان می‌دانستند و به آن پایبند بودند. اما به نظر می‌رسد که امروز همه به دنبال قهرمانی هستند تا پهلوانی؛ امروز همه به دنبال مدال‌های رنگارنگ و عناوین مختلف هستند و اتفاقا برای رسیدن به این اهداف تلاش می‌کنند، اما منش و کردار پهلوانی، چیزی فراتر از قهرمانی است.
اگر به مردم کمک کردیم، اگر دست مظلوم را گرفتیم و حمایت کردیم، اگر از آدم ندار و بی‌دفاع دفاع کردیم، آن‌وقت است که می‌توانیم بگوییم ما پهلوانیم و پهلوانی نمرده و هنوز زنده است؛ حتی اگر هیچ مدال، عنوان و حکمی برای قهرمانی نداشته باشیم.