نَقد

وقتی تلویزیون به سمت طنز می‌رود آنچنان به سمت لودگی کشیده می‌شود که مفهوم به آن معنای طنز تلویزیونی را زیر سوال می‌برد. وقتی هم که به سمت سریال‌های درام و نقد اجتماعی و خشونت می‌رود آنقدر شیفته و فریفته و شگفت‌زده می‌شود که از آن طرف بوم می‌افتد.
تلویزیون هیچ وقت یک تعادل معقول متناسب در طراحی برنامه‌هایش نداشته است که مخاطب احساس کند با سریالی طرف است که پکیجی از شادی، غم، اکشن، جنگ و … در دلش دارد؛ البته این کار ساده نیست و نوشتن درام صرف خیلی ساده‌تر از نوشتن یک سریالی است که به لحاظ لحن و ژانر بتواند تلفیقی از همه اینها را داشته باشد.
ما نویسندگان طنز خوب داریم اما شرایطی که یک متن به‌خوبی نوشته شود شرایطی نیست که نویسنده را ترغیب کند؛ یعنی ممیزها یک طرف، نگاه‌هایی که از زوایای مختلف به یک اثر تلویزیونی می‌شود یک طرف و بودجه و امکانات و زمان‌بندی یک طرح نیز از طرف دیگر همه دست به دست هم می‌دهند که اتفاقی که باید و شاید به‌درستی نمی‌افتد.