آنها موسیقی را زندگی می‌کنند

این وضعیت را با وضعیت فعلی در فضای مجازی مقایسه کنید که برخی با بعضی حواشی و کارها، المان‌سازی می‌کنند یا یک حرکت خاص روی استیج انجام می‌دهند یا جوک می‌گویند یا کارهایی می‌کنند که بگویند فلانی خوش‌تیپ است. اینها می‌خواهند با ابزارهای غیرموسیقایی دیده شوند ولی امثال این بخشی‌ها این گونه نیستند و هرگز این کارها را نکرده‌اند و نمی‌کنند. اینها آدم‌هایی هستند که مردم باورشان دارند؛ آنها را به عنوان یک انسان سالم می‌پذیرند، کسانی که بعضا رهبر فکری یک منطقه بودند. در سینه اینها صدها مقام و داستان و قطعه است بعضا حتی ملودی‌های 700 ساله این‌گونه سینه به سینه منتقل شده‌اند آن هم در دوره‌ای که ضبط صوت نبوده. الان هم آخرین نسل این بخشی‌ها رو به پایان هستند. کسانی که خودشان سازشان را می‌ساخته‌اند و خودشان را وقف قصه‌ها و داستان‌ها می‌کرده و ملودی‌ها و موسیقی‌ها را در ذهن داشته و با آنها زندگی می‌کرده و مثل ضبط صوت، این میراث را به نسل بعدی تحویل می‌داده. مردم اینها را دوست داشتند و اگر قطعه‌ای به حال و زبان خودشان می‌ساختند، مردم هم استقبال می‌کردند مثل همین قطعه «نوایی‌نوایی» جنوب خراسانی است. امثال پور عطایی و عثمان خوافی که هرچند از ملودی‌های کهن استفاده کرده‌اند اما حال و هوای‌شان امروزی‌تر است. مردم آن منطقه هم احترام زیادی برای اینها قائلند و اینها را روی سرشان نگه می‌دارند. هنگام فوت و درگذشت‌شان هم خیل عظیمی از مردم منطقه سوگوار می‌‌شوند.