نَقل

از دهه ۶۰ به بعد اتفاقی افتاد که باعث شد سوژه‌های انقلاب به کنار بروند که شاید به دلیل همزمانی با جنگ بود. سوژه‌های مرتبط با جنگ در این مقطع می‌توانست مخاطبان بیشتری را نسبت به این فضا اقناع کند.
این‌که این سیاست چقدر سهوی بود و چقدر عامدانه، حرفی نداریم اما هرکسی که می‌خواست کاری برای انقلاب بسازد در آن سال‌ها باید از هفت‌خوان رستم می‌گذشت. این پروژه‌ها حمایت نمی‌شدند یا بودجه کافی به آنها تعلق نمی‌گرفت و همین باعث می‌شد این دیدگاه تشدید شود.
همه دوست دارند کار قوی بسازند اما ممکن است خروجی کار باکیفیت نباشد. مساله این است که در کارهای انقلابی اگر پروژه ضعیف باشد همان را چماق می‌کنند و برسر کارگردان می‌کوبند اما اگر کار اجتماعی ضعیف باشد چنین کاری نمی‌کنند. وقتی کار ضعیف را چماق کنید این مسیر را عقیم می‌کنید و اجازه داده نمی‌شود که جریان سریال‌سازی درباره انقلاب به راه بیفتد.