سالمندی پایان راه نیست

زمانی که فرهنگسرا هنوز سالمند نام داشت برنامه‌های مختلفی برای این گروه سنی تدارک دیده شد که یکی از آنها که بیشتر نیز مورد اقبال قرار گرفت کانون گروه کر آواهای ماندگار بود، کانونی که با فراخوان عضوگیری کرد و با تعیین رهبر، اصولی به کارش ادامه داد. سال 83 بود که این گروه با 12 عضو آغاز به کار کرد و با این که سررشته‌ای از علم موسیقی و مبانی تئوری نداشتند با تمرین و تکرار به جایی رسیدند که موفق شدند کنسرت برگزار کنند و حتی در حضور مقامات کشور اجرای کر داشته باشند.
کنسرت دوم این گروه اول آذر امسال در فرهنگسرای اندیشه برگزار شد که نامش را گذاشته بودند آوای امید. در حاشیه این کنسرت،‌ عبدالجبار کاکایی شاعر و ترانه‌سرا متنی در ستایش‌شان نوشت و حتی پیشنهاد داد ترانه‌ای برایشان بسراید. همه این اتفاقات خوب نشان می‌دهد که سالمندی پایان زندگی نیست و سالمندان ارزش سرمایه‌گذاری را دارند، برخلاف آنچه تصور می‌شود سرمایه‌گذاری برای سالمندی بازدهی ندارد. البته کارکردن با سالمندان پیچیدگی‌های زیادی دارد مخصوصا این که آدم‌ها با افزایش سن دل نازک هم می‌شوند.
بنابراین باید در گروهی همچون کر که نیاز به وحدت و همصدایی دارد با دقت و ظرافت رفتار شود تا اگر کسی خوشحال به گروه آمد خوشحال هم از آن خارج شود و یک روزخوب را تجربه کند. با وجود این اما فرهنگسرای امید درصدد است دومین گروه کر ویژه سالمندان را راه‌اندازی کند و مدتی است مشغول عضوگیری بوده و شرط پیوستن به گروه نیز فقط علاقه‌مندی است.

مرضیه خسروی

مدیرفرهنگسرای امید