قیام رامبد، علیه دموکراسی

یکی از دو تیم شرکت‌کننده، متبحر به کدگذاری و جعل رمز برای فهماندن حروف و کلمات بود. این باعث شده بود هیات اندیشه‌ورز مسابقه، قوانین سختگیرانه‌ای وضع کنند.
نکته اول و مهم این‌که در جعل و وضع این قوانین، نه نظر بینندگان را پرسیدند و نه به نظر شرکت‌کنندگان وقعی نهادند. آنچه در این قانونگذاری مهم بود، رعایت عدالت و فرصت برابر در مسابقه بود. و این همان قانونگذاری ولایتمدارانه است!
نکته دوم این بود که یکی از دو تیم، دارای بازیگران مطرح و محبوب بود و تیم دیگر، متشکل از هنرمندانی گمنام و غیرنام‌آور و این، فضای استودیو را به نفع تیم بازیگران سنگین کرده بود.
تیم متشکل از بازیگران، چند باری به استفاده از رموز ویژه میان خود رو آورد. داور بابت تخطی از قانون به آنها تذکر داد. قرار شد از حاضران در استودیو رای‌گیری شود که از تیم مذکور امتیازی کسر شود یا نه. اکثریت قریب به اتفاق که متاثر از محبوبیت اعضای این تیم بودند، از خطای آنها چشم پوشی کردند و به نفع آنها رای دادند.
تیم داوران، چند بار بابت خطای این تیم تذکر داد. یکی از اعضای تیم گفت: مردم، بهترین قاضی هستند. رای‌گیری کنید که خطا کرده‌ایم یا نه. رامبد جوان، زیرکانه پاسخ داد: حالا که دیده‌ای هر کار کنید طرف شما هستند، دائما بحث رای‌گیری را پیش می‌کشید؟ خیر؛ خودم قضاوت خواهم کرد!
این گفت‌وگو اما در فضای سیاست کاملا آشنا بود. آنان که روش‌های مدیریت افکار عمومی را خوب بلدند، در هر بزنگاهی پیشنهاد رفراندوم می‌دهند. دائما نتایج انتخابات را یادآوری می‌کنند و رقبا را از انتخابات و رای مردم می‌ترسانند.
ولی پاسخ رامبد، حکیمانه ترین شورش نرم علیه دموکراسی بود.
و اما نکته آخر این‌که مردم‌سالاری دینی، نه این است. مردم‌سالاری دینی، حمایت همه‌جانبه و مردمی، از داور عادل و حقجوست که صد البته، همیشه با خطر مظلومیت و مقهوریت در مواجهه با سوارکاران رای مردم مواجه است.