آنچه برای خود می پسندید ...

خلاف شرع و مصلحت
احمد توکلی، عضو مجمع تشخیص مصلحت
در نظام اسلامی قرار این بود که مسؤولان و سیاستمداران خدمتگزار مردم باشند، ولی اگر کسی فراموش کند که در چه جایگاهی قرار دارد و کسوت خادم بودن را ترک کند به نظر می‌رسد چنین شخصی نگاه وارونه‌ای نسبت به وظایف خود دارد و گویی مردم را خادم و خود را مخدوم مردم می‌داند. واضح است که چنین تفکری، انحرافی است. فارغ از نماینده و مسؤولی که چنین ذهنیتی را دارد، دستگاه‌ها و نهادهای اجرایی که این امکانات را برای آنها در نظر گرفته‌اند نیز خطا کردند. چون در اختیار قراردادن امکانات و امتیازات ویژه برای مسؤولان آنها را به اشتباه می‌اندازد و تصور می‌کنند شأنیت ویژه‌ای نسبت به دیگران دارند. نماینده و مسؤول واقعی در نظام جمهوری اسلامی می‌داند شأنی جز خدمت به مردم ندارد و کسب محبوبیت جز از راه خدمت به دست نمی‌آید. حتی اگر توافقات میان دستگاه‌ها و مسؤولان برای در اختیار قراردادن امتیازات وجود داشته باشد بی‌شک خلاف شرع و مصلحت کشور است و باید نقض شود. اساسا وجهی ندارد که نماینده یا مسؤول موقع ورود به هر شهر و دیاری در مکان ویژه اقامت داشته باشد. تنها راه برای خدمت کردن مسؤولان این است که مثل دیگران وارد اجتماع و از دردها و مشکلات آنها باخبر شوند.اگر هر مسؤول یا نماینده که ادعای خدمت‌رسانی دارد از امکانات و شرایط ویژه‌ای در اجتماع از نظر تردد و اقامت و... برخوردار باشد چگونه می‌تواند با مشکلات مردم به صورت مستقیم مواجه شود؟ اگر این رویه استمرار پیدا کند شاید این تلقی پیش بیاید که مسؤولان و دستگاه‌ها توقعاتی نسبت به همدیگر دارند و این به مصلحت کشور نیست. واقعیت آن است که هیچ انتفاعی به واسطه جدا شدن مسؤولان از مردم صورت نخواهد گرفت.

آسیب‌های جدایی مردم و مسؤولان
داریوش قنبری، نماینده مجلس ششم
یکـــــــــی از ارزش‌های مورد توجه اوایل انقلاب، شباهت زندگی مسؤولان به مردم بود. در آن مقطع به جهت اهمیت ارزش‌ها و روحیه خاص انقلابیگری مسؤولان در پی امتیازخواهی و امتیازطلبی نبودند اما کم کم به‌خاطر در نظرگرفتن برخی امتیازات،‌ بین مردم و مسؤولان فاصله افتاد. مسؤولانی که در هر رده قرار دارند در ماشین‌های ضدگلوله نشستند و به همان میزان که گلوله‌ها از بدنه خودروها عبور نکند حرف و سخن مردم نیز در دل مسؤولان اثر نخواهد کرد. برخلاف مقطع کوتاه اوایل انقلاب اکنون در شرایطی بسر می‌بریم که متاسفانه روحیه اشرافی گری بر برخی از مسؤولان غلبه پیدا کرده و عده‌ای در پی رانت‌خواری و رانت‌جویی هستند. گذشته از این مسؤولان به جهت نزدیکی به قدرت، در معرض وسوسه‌های رانت‌های اطلاعاتی و رانت ثروت قرار دارند و این مساله به یکی از معضلات جامعه امروز ایران تبدیل شده است.

سوءاستفاده از رانت‌های اطلاعاتی جرم است
مجید انصاری، عضو مجمع تشخیص مصلحت
مسؤولان طبق قانون و ضوابط شرعی از امتیازات ویژه و شخصی برخوردار نیستند، بلکه مثل سایر اقشار مردم در برابر قانون یکسانند. رفتار امیرمومنان(ع) در دوران حکومت باید برای مسؤولان یک الگو باشد. ایشان نه فقط در شعار و سخن بلکه در عمل خود را همسنگ یک شهروند عادی قلمداد می‌کرد و داستان حضور ایشان در محکمه‌ای برای رسیدگی دعاوی فردی اهل کتاب و رعایت همه شئونات رسیدگی حقوقی نسبت به این دعاوی از نمونه‌های روشن در رفتار و سلوک آن حضرت است. پایبندی به اصول قانون اساسی از وظایف هرمسؤولی است اما در عین حال سلسله امکاناتی برای تسهیل خدمت‌رسانی یا رعایت شرایط متعارف امنیتی برای مسؤولان در نظر گرفته شده است. اما این امکانات به معنای تمایز شخصی نیست بلکه برای تسهیل امر خدمت رسانی است البته باید مراقبت بشود که تسهیلات اجتناب‌ناپذیر با تشریفات زائد و رفتار متکبرانه طاغوتی خلط نشود، این در حالی است که متاسفانه شاهدیم که امکاناتی فراتر از معمول برای برخی از مسؤولان در نظر گرفته شده است. به‌گونه‌ای که به تدریج بحث حفاظت بیش از حد ضرورت و نیاز امنیتی به یک پرستیژ تبدیل شده و حتی برخی از امکانات ایجاد شده برای مصارف شخصی استفاده می‌کنند که این مساله برخلاف قانون است. مسؤولی که در ذهن خود احساس تفوق و برتری نسبت به مردم کند اولین گام سقوط اخلاقی خود را برداشته است. نکته دیگر این که این امتیازات و امکانات صرفا مادی نیست بلکه برخی نرم‌افزاری است. به‌عنوان مثال مسؤولی ممکن است در جایگاهی قرار داشته باشد که نسبت به تعیین نرخ کالاها و وضع یا برداشتن تعرفه آگاهی پیدا می‌کند یا احیانا مسؤولی در شورای شهر و شهرداری مطلع است که قرار است خیابانی از جایی عبور کند و نسبت به وضعیت ممتاز شهری در برخی مناطق خاص اطلاعاتی را کسب کند. اگر مسؤولی بخواهد از اطلاعات محرمانه‌ای که نزد اوست استفاده شخصی کند و این اطلاعات را در اختیار قوم و خویش و دوستان خود قرار دهد بدون شک نقض قانون کرده و مجرم است.

مسؤولیت امانت است نه امتیاز
حسین مظفر، عضو مجمع تشخیص مصلحت
مسؤولیت در نظــــام الهی امانت است و این امانت به افراد شایسته باید واگذار شود، اما این به معنای برخورداری از امتیازات ویژه در مواجهه با مردم نیست. بخصوص مدیری که مسؤولیت را به عنوان امانت قبول می‌کند اگر به این واسطه دچار غرور و خودبرتربینی شود دچار گناه خواهد شد. قبل از انقلاب مسؤولان و مدیران احساس می‌کردند که تفاوت‌هایی با مردم عادی دارند و از این رو برای خود امتیازات ویژه قائل بودند. متاسفانه رگه‌هایی از این روحیه همچنان در برخی مدیران و مسؤولان و نمایندگان بعد از انقلاب وجود دارد و ریشه‌کن نشده است. گذشته از این، گروهی تصور می‌کنند در صورت سمت گرفتن در نظام جمهوری اسلامی از تقدسی هم برخوردار می‌شوند. اما در نظام اسلامی اصل بر این است که یک مسؤول باید خود را خادم مردم بداند و بویژه در مواقع بحرانی و اضطرار باید در کنار مردم قرار گیرد چون تنها در این صورت است که می‌تواند درد جامعه را احساس کند. اگر در شرایط سخت مسؤولان از امتیازات ویژه‌ای استفاده کنند فاصله خود را با مردم بیشتر کرده‌اند. مسؤولی که با معضل ترافیک، بدی آب و هوا، تنگناها و مشکلات مردم و.... آشنایی نداشته باشد هرگز نمی‌تواند در پی درمان معضلات جامعه باشد. در نظام اسلامی هر اندازه که مقام و موقعیت فرد بالاتر می‌رود همان اندازه باید همراهی، همدردی، همترازی و همسانی او با مردم بیشتر باشد. چنین رفتار و رویه‌ای در زندگی معصومان ما به وفور دیده می‌شود و نمونه روشن امروزی آن سبک و سلوک رهبر معظم انقلاب است. سلوک شخصی ایشان در دوره ریاست‌جمهوری با امروز که رهبری نظام جمهوری اسلامی را به عهده دارند از این جهت تفاوت پیدا کرده که ایشان حتی از امکانات دوره ریاست جمهوری نیز برخوردار نیستند و به سادگی زندگی می‌کنند.

مردمی بودن وظیفه مسؤولان است
محمد دهقان، نماینده طرقبه و چناران
مردمی بودن از ویژگی‌های مسؤولان نظام جمهوری اسلامی و همسانی مسؤولان با جامعه از امتیازات آن است. اگر این ویژگی از درون نظام حذف شود تفاوتی میان طاغوت و نظام اسلامی نخواهد بود. بنابراین هر مانع و عامل که باعث شود بین مردم و مسؤولان فاصله ایجاد شود با ذات جمهوری اسلامی منافات دارد. از این رو هیچ امتیاز ویژه‌ای نباید برای مقامات کشور و نمایندگان مجلس وجود داشته باشد. البته بحثی هم در این میان وجود دارد که مسؤولان باید خدمتگزار مردم باشند و طبیعتا برای خدمت بهتر حتما باید تسهیلاتی برای آنان وجود داشته باشد تا روند خدمت‌رسانی تصریح شود. این البته به معنای در نظر گرفتن امتیازات ویژه نیست و نباید باشد و حتی امکانات در نظر گرفته شده نیز نباید از سطح زندگی مردم فراتر باشد. بنابراین وجود چنین تسهیلاتی را نباید از نوع ویژه‌خواری دانست. طبعا نماینده‌ای که قصد بازدید مکرر از حوزه انتخابیه‌اش را دارد حداقل از وسیله نقلیه‌ای باید برخوردار باشد که در مسیر باعث توقف و معطلی او نشود. اما اگر تسهیلات در نظر گرفته شده برای نماینده شرایط و امکاناتی مثل زندگی اشرافی باشد، خلاف مصلحت و قانون است. تسهیلاتی مثل استفاده از جایگاه وی.آی.پی نباید بستر جداشدن مسؤولان از مردم باشد و شرایطی مثل آن تنها در صورتی قابل قبول است که به تسهیل خدمت‌رسانی به مردم بینجامد و از اتلاف وقت مسؤولان برای خدمت کردن به جامعه جلوگیری کند. این‌که مسیرها و خطوط ویژه‌ای که برای مسؤولان و نمایندگان در نظر می‌گیرند از اساس کاری اشتباه است چون وظیفه نمایندگان مجلس به مردمی‌بودن آنها است و آنها باید از مشکلات و دردهای مردم آگاه شوند تا برای درمان آن اقدام کنند.

امکاناتی برای تسهیل خدمت‌رسانی به مردم
احمد سالک، نماینده اصفهان
همه افراد در برابر قانون یکسانند و بنابراین هیچ امتیازی برای آنها وجود ندارد، مگر مواردی که قانون بنا به ضرورت و نیاز برای مسؤولان در نظر گرفته است و نباید آن را جزو امتیازات ویژه در نظر گرفت. به‌عنوان نمونه اگر رئیس‌جمهور و رئیس مجلس زودتر به محل کار خود برسند به کل جامعه خدمت کرده و برای عملی کردن این هدف و تسهیل در رفت و آمد می‌توانند از مسیرهای ویژه تردد کنند، بنابراین نباید به این حرف بیهوده توجه کرد که مسؤولان دولتی و نمایندگان مجلس از امتیازات ویژه برخوردار هستند. اگر نماینده‌ای در مسیرهای پرترافیک بماند و نتواند به موقع به مجلس برسد تا از حقوق مردم دفاع کند چه کسی ضرر خواهد کرد. البته در این زمینه هنوز مصوبه‌ای وجود ندارد و متاسفانه پیرامون آن جوسازی صورت گرفته است. اگر شخص در مسؤولیت خدمتی خود قرار دارد، می‌تواند از بعضی از امکانات جهت تسهیل در خدمت‌رسانی استفاده کند اما اگر چنین امکاناتی برای خانواده او هم در نظر گرفته شود طبعا تخلفی متوجه شخص نماینده خواهد بود و مرتکب اشتباه شده است.

فتاح غلامی
سیاسی