ای کاش هنرور بودم!

باورتان می‌شود در بسیاری از پروژه‌ها وقتی نیاز به بازیگر با سنین بالا دارند به‌جای استفاده از امثال ما که خبره این کاریم سراغ هنروران می‌روند؟ البته که استفاده از هنرور برای این جماعت بهتر است چون دستمزد نمی‌دهند و هر سازی بزنند، صدای طرف درنمی‌آید.

برای کسی هم مهم نیست که زندگی ما چطور می‌گذرد و آیا امکان این هست که در پاییز سال 97 با حقوق ماهی یک میلیون تومان، براحتی روز را به شب رساند؟ باز اگر تجربه بازیگری نداشتیم و عمری برایش خون دل نمی‌خوردیم ناراحت نمی‌شدیم اما وقتی نزدیک به 30‌سال در حرفه‌ای حضور دارید، انتظار دارید به اندازه بازنشستگان دیگر حرفه‌ها برایتان ارج و قرب قائل شوند.

آیا برای خانه سینما یا خانه تئاتر وضعیت زندگی پیشکسوتان مهم است؟ آیا مدیران فرهنگی بالادستی نظام از اوضاع معیشتی هنرمندان پیشکسوت خبر دارند؟

در میان فرزندانم یکی از دخترانم بازیگر است و دیگری گریمور اما اینها که جوان هستند هم شاید سالی دو کار بهشان نخورد! چرا؟

وقتی این همه تولیدات داریم و فقط در سینما سالی صدها فیلم تولید می‌شود چرا به همگان کار نمی‌رسد؟ به یک دلیل! آن هم گعده‌گرایی و باندبازی! گعده‌گرایی است که باعث می‌شود برخی بدون یک‌سوم تجربه امثال ما ماهی دو پروژه بازی کنند و سالی یک پروژه هم به‌ما نخورد.

ای کاش بازیگر نبودم! ای کاش هنرور بودم چون در آن صورت تحمل بی‌مهری‌هایی که در کهنسالی بر من می‌رود خیلی ساده‌تر می‌شد. برای این‌که این افسوس‌ها بیشتر نشود مدیران هنری کشور و نهادهای صنفی باید بیش از اینها برای هنرمندان وقت بگذارند.

با کمی وقت گذاشتن می‌توان اسباب کسب رضایت بسیاری از هنرمندان را فراهم کرد؛ چرا هنرمندان پیشکسوت حتی یک سفر زیارتی هم نمی‌توانند بروند؟ چرا هنرمندان پیشکسوت حتی یک درمانگاه مخصوص به‌خود ندارند؟

باقیات صالحات جز این است که برای هنرمندانی که دستشان از همه جا کوتاه است، اسباب آرامش خاطر در سال‌های آخر زندگی را فراهم کرد؟ آیا حتما باید بمیریم که به مراسم ختم‌مان بیایند؟

زهره صفوی

بازیگر