پنهان پشت غول مجازی

این ویژگی اما در نسل‌های بعدی کمتر دیده می‌شود، شاید مهم ترین دلیلش به هم خوردن مناسبات اجتماعی و البته حضور و نفوذ آوار فضای مجازی روی کودکان امروزی است، حالا شخصیت‌هایی مثل ای کی یو سان یا حتی زی‌زی گولو جایشان را به بی‌شمار سوپرهیروهایی داده‌اند که قرار است یک تنه - البته با چاشنی خشونت - جهان را نجات دهند. هرچقدر نسل دهه 60 در دوره جنگ تحمیلی و کمبود امکانات و فضای اجتماعی خاکستری آن سال‌ها زندگی می‌کرد، اما خوراک‌های فرهنگی‌اش سرشار از شادی و نشاط و زندگی بود. درست خلاف این سال‌ها که هر چقدر ثبات و آرامش و امنیتی ضمنی در جریان است هیچ نشانی از شادمانی در میان انبوه خوراک فرهنگی سرریزشده در فضای مجازی نیست.

خوراک فرهنگی آن چیزی است که قرار است ذهن کودکان را پرورش دهد، مهم‌ترین نقطه در پرورش کودکی که قرار است آینده این سرزمین باشد. اما هر چقدر این نکته با گذشت زمان مهم تر جلوه می‌کند در زمینه تولید این خوراک اهمیت کمتری دیده می‌شود. همان ذهن گذشته گرای متولدین دهه‌60 پر است از فیلم‌های کودکانه، پر رونق‌ترین دوره سینمای کودک بدون شک از آن همان دوره است،‌ فیلم‌هایی که هرکدام جزو پرفروش‌ترین فیلم‌های تاریخ سینمای پس از انقلاب است از گلنار و الو الو من جوجو‌ام گرفته تا مدرسه موش‌ها و کلاه قرمزی که اتفاقا مشتریان پر و پاقرص هر دو فیلم آخری همچنان همان کودکانی‌اند که حالا پا به دهه چهارم زندگی خودشان گذاشته‌اند.

در حوزه‌های دیگر هم وضعیت بهتر از سینمای کودک نیست،‌ کتاب‌های محدود، اما موثر آن سال‌ها قابل مقایسه با انبوه تولید کتاب‌های کودک بی‌محتوا و کم مصرف نیست. هنوز هم که هنوز است، اگر پدری متعلق به دهه 60 بخواهد کتابی برای فرزندش تهیه کند یکی از گزینه‌های اصلی‌اش بدون شک «قصه‌های خوب برای بچه‌های خوب» است. انگشت اتهام در بیهودگی این اوضاع و آوار تقصیرها هم بر سر فضای مجازی است. هر چند به نظر می‌رسد غول مجازی بهترین جا برای پنهان شدن در کم کاری تهیه و تولید خوراک فرهنگی کودکان این سرزمین است.

میثم اسماعیلی

روزنامه‌نگار