یادداشت:

هاراگیری برای مخاطب!

موضوع از آنجا آغاز می‌شود که همه می‌خواهند شبیه هم شوند. همه می‌خواهند محبوب باشند. همه می‌خواهند دیده شوند. مثل این است که نانواها، خبرنگارها، کارمندان بانک، نویسنده‌ها، حتی رجال سیاسی بخواهند دکتر یا مثلا فوتبالیست شوند. مشکل از همین‌جا شروع می‌شود. این‌طور مواقع سنگ روی سنگ بند نمی‌شود. چون قرار نیست همه شبیه هم شوند. این در مورد رسانه‌ها هم صادق است. به این معنا که هر رسانه‌ای تعریفی دارد و قرار نیست همه شبیه هم شوند. روزنامه‌ها قرار نیست شبیه خبرگزاری‌ها شوند و خبرگزاری‌ها هم نباید شبیه مجلات شوند. حتی هیچ‌کدام نه‌تنها نباید، بلکه اساسا نمی‌توانند شبیه شبکه‌های اجتماعی شوند. اگر قرار است یک روزنامه یا خبرگزاری همان کارکردی را داشته باشد که یک شبکه اجتماعی دارد دیگر فرق دوغ و دوشاب را باید چطور تشخیص داد؟

کد خبر: ۱۱۶۱۸۶۷

این روزها گاهی این موضوع در برخی برنامه‌های تلویزیون هم دیده می‌شود که می‌خواهند ادای شبکه اجتماعی را در‌بیاورند و حتی تبدیل به آن شوند. شاید باید گفت دیگر در روزگار آرمان نیستیم ولی در سخنان بزرگان همین کشور بارها شنیده بودیم که تلویزیون «دانشگاه عمومی» است اما به بهانه جذب بینندگان به برنامه‌های تلویزیونی شاهد مدل تازه‌ای از برنامه‌سازی هستیم که می‌خواهد از شبکه اجتماعی جا نماند و فراموش کرده که قرار بود دانشگاه عمومی باشد. خب این هم مشکلی ندارد به شرطی که اقتضای مدیومی به نام تلویزیون رعایت شود. تمسخر و سوءاستفاده از برخی موضوعات سبب می‌شود گاهی شاهد اتفاقاتی باشیم که نه‌تنها درخور تلویزیون جمهوری اسلامی نیست بلکه گاهی در شأن انسان هم نیست. به نظر می‌رسد گرفتار‌شدن در تنگنایی به نام مخاطب سبب شده برخی برنامه‌سازان دست به کارهایی بزنند که باید از آن با عنوان «هاراگیری» یا همان خودزنی یاد کرد. کارهایی که پیشتر در صفحه شاخ‌ها و سلبریتی‌های اینستاگرامی می‌توان سراغی از آنها گرفت. جدا از آن، این اتفاق سطح کیفی برنامه‌ها را پایین آورده، در صورتی که به نظر می‌رسد می‌توان برای مخاطب برنامه جذاب و مفید و میخکوب‌کننده تولید کرد بدون این‌که دست به ژانگولر زد و البته چنین تولیداتی در تلویزیون بی‌سابقه نیست. باید یادآوری کرد نیازی نیست برای نگه‌داشتن مخاطبان پای تلویزیون و دست‌نزدن آنها به گیرنده‌هایشان، دست به چنین کارهایی زد؛ بلکه کافی است مردم صدا و تصویر خود را در تلویزیون ببینند و بشنوند. حتی برنامه‌سازان باید حجاب از برابر دیدگان خود کنار بزنند تا بهتر جامعه را ببینند و مصداق این حرف جناب حافظ باشند که فرموده: «تو خود حجاب خودی حافظ از میان برخیز»