حالا دیگر انجام شد

انتظامی بخوبی قدر این موقعیت را دانست و سعی کرد در ادامه هم انتخاب‌هایی درست در سینما داشته باشد و پیروزی اولیه خود را خدشه‌دار نکند. او با این کار هم به خود احترام گذاشت و هم به آن تماشاگرانی که با تماشای «گاو»، روی هنر بازیگری او حساب ویژه‌ای باز کرده بودند.

همیشه در اوج بودن در سینما کار بسیار دشواری است و فقط عده کمی از بازیگران می‌توانند بر وسوسه بازی در انبوه نقش‌های فریبنده و پرمنفعت اما سطحی غلبه کنند و نسبت به آنها بی‌اعتنا باشند. انتظامی تا حدود زیادی موفق به انجام این کار مهم و بزرگ شد و با صبر، حوصله، مقاومت و هنرهای «نه گفتن» و «انتخاب» کارنامه‌ای درخشان و غبطه‌برانگیز برای خود دست و پا کرد؛ کاری که با احترام حتی دیگر بزرگان و هم‌نسلان او در بازیگری هم موفق به انجام آن نشدند و گاهی در کارهایی بازی کردند که دور از شان و جایگاه آنها بود.

یکی از نتایج این وسواس و گزیده‌کاری، شوق و عطش همواره تماشاگران برای دیدن بازی‌های او بود. انتظار مخاطبان هم غالبا با پاسخی شایسته از سوی انتظامی همراه بود و او در هر بار حضور در سینما چیزی در چنته برای غافلگیری و خوشایند تماشاگران داشت. سخت بود در محضر او با آن طنین صدا و چشمان درشت و شوخ و شنگ و بازیگوش، توجه تماشاگر به بازیگر دیگری جلب
شود.

انتظامی خودش هم بخوبی به مسیر درستی که در بازیگری طی کرده بود، آگاهی داشت و در تبختری دلپذیر رو به دوربین عباس یاری گفته بود: «هر کاری کردم، خوب کردم. همشون رو دوست دارم و می‌دونستم جزو فیلم‌های درجه اول می‌شن. همیشه یه کاری نکردم بعد پشیمون شم بگم وای کاش این‌کار‌و نمی‌کردم.»

در گفت‌وگویی که سال 93 با استاد داشتم، جویای وضع جسمانی اش شدم. با همان لحن شیرین همیشگی گفت: «وضع جسمی ما نسبت به سن و سالمان است دیگر. آدم مشرف به موت است منتهی انجام نمی‌شود!» حالا دیگر انجام شده و درد و رنجتان به پایان رسیده است آقای انتظامی، اما دلتنگی ما تازه شروع شده و ظاهرا سرانجامی هم ندارد.

علی رستگار

روزنامه‌نگار