جهانگیرشاه و تیمورگاه

جهانگیرشاه سراسیمه از خواب برخاست و به ملازمان گفت تیمورگاه را نزد وی بیاورند. وقتی آوردند، جهانگیرشاه گفت: تو آزادی، از من چیزی بخواه.

تیمورگاه گفت: عمرا ! وقتی خدایی دارم که نیمه‌شب آزادم می‌کند، روا نیست از دیگری چیزی بخواهم.

پادشاه گفت: عجب پررویی بابا،‌ می‌خوای بگم همین ‌الان گردنتو بزنن؟

زندانی گفت:‌ ای جهانگیرشاه، عذر می‌خواهم، قصد جسارت ندارم، اما واقعاً خاک بر سرت، الان به‌جای این‌که از کلام پندآموز من عبرت بگیری و تحولی کنی، باز هارت و پورت می‌کنی؟ جهانگیرشاه که شاه سست اراده و بی‌کفایتی بود، به خود آمد و گفت: آه، راست می‌گویی... و تاج پادشاهی از سر خود برداشت و بر سر تیمورگاه گذاشت.

به این ترتیب سلسله جهانگیریان به پایان رسید و سلسله تیمورگاهیان آغاز به کار کرد.

امید مهدی‌نژاد

طنزنویس