این فوتبال پر از نفرت

رفتارهای خشن، سنگ‌پرانی‌های جنون‌آمیز، ناسزاهای رکیک و شعارهایی علیه مام میهن. اینها از کجا در فوتبال ما ریشه دواند؟ اگر آدم‌هایی که این تندخویی‌های نخواستنی را رواج می‌دهند، متعلق به فوتبال نیستند، پس چرا همه جا آنها را می‌بینیم؟ در هر ورزشگاهی، ردی از آنها هست و هیچ اراده‌ای هم بر حذفشان نیست. شاید به دلیل خواب مدیران فوتبال کشور، به بخشی از فوتبال ما تبدیل‌ و آنقدر قدرتمند شده‌اند که آنها را شکست‌‌ناپذیر ‌بدانیم.

خشونت این روزهای ورزشگاه‌ها و بیماری مفرط فوتبال مظلوم ما، نتیجه خواب مدیران فوتبال ماست؛ مدیرانی که هزینه سفر رایگان بوقچی‌ها را به کشورهای مختلف دنیا می‌دهند تا آنها را برای برهم زدن آرامش ورزشگاه‌های ایران تهییج کنند. این فوتبال بیمار و پر از خشونت، چه دردی را درمان می‌‌کند؟ سودی ندارد جز پر کردن جیب عده‌ای خاص. هیچ‌کس از این آشوب فزاینده بهره نمی‌برد. فوتبال را دیگر برای فوتبال دوست نداریم و این خطرناک است. فوتبال شده دستاویزی برای عقده‌گشایی و این هم ترسناک است. فکری برای زخم تن این بیمار نجیب کنید که اگر ناسور شود، همه می‌سوزیم.

علی جوادی

روزنامه‌نگار