در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
شاعران بی کتاب
نمی توانید ادعا کنید تا حالا بیت شعری از یکی از بزرگان ادب و شعر این مملکت پیامک یا لایک نکردهاید. شعر تنها هنری است که هنوز وارد نکردهایم و چینیاش در بازار یافت می نشود. کم نیستند دور و برمان استعدادهای جوانی که خوب شعر میگویند و از ذوق و هوش ادبی خوبی هم برخوردارند ولی هنوز آنچنان که باید و شاید دیده نشدهاند و ناشری سراغشان نرفته است. از این پنجشنبه به بعد قصد کردهام در این ستون به معرفی شاعرانی بپردازم که از خوبان و آیندهداران ادب این سرزمینند و آینده ادبیات بر دوش این عزیزان است. امروز سید علی رکن الدین را معرفی می کنم. شاعری جوانوخوش ذوق که در ساحت زبان و اندیشه به سطح مقبولی رسیده است و کم کم وقت چاپ آثارش فرارسیده است. رکن الدین را بیشتر به خاطر اشعار مذهبی اش می شناسند ولی عاشقانه سرای قابلی هم هست و عاشقیت بلد است. اصلا تعریف نکنم این غزل سیدعلی رکن الدین را بخوانید:
شوق را در پرده ی انکار پنهان کرده بود
آنکه رویش را زمن هر بار پنهان کرده بود
روی می پوشاند اما چشم او غماز بود
یوسفش را بر سر بازار پنهان کرده بود
چشمهایش زهر خود را ریخت بر جان خودش
دلبرم در آستینش مار پنهان کرد بود
غنچه گل تکمه پیراهنش را سفت کرد
گنج را پای همان دیوار پنهان کرده بود
سیب می بخشید و دل می برد و می خندید، مست
آن درختی که درونش دار پنهان کرده بود
راهزن بود و دلم را برد، اما صد دریغ!
کیسه اش را زیر صد آوار پنهان کرده بود
قرن ها از سرگذشت اولین عاشق گذشت
او که نقش یار را در غار پنهان کرده بود
عشق مستوری ست حتی شاعر دیوانه هم
اشک خود را در پس اشعار پنهان کرده بود
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
گزارش «جامجم» درباره دستاوردهای زبان فارسی در گفتوگو با برخی از چهرههای ادب معاصر
فارسی، زبان گفتوگوی جهان
معاون وزیر بهداشت:
