اهمیت ساخت آثـار تاریخی

در جایی که بسیاری از کشورهای همسایه با دست‌اندازی شخصیت‌ها و مفاخر ادبی، علمی کشورمان را به نام خود به ثبت می‌رسانند، باید هم جایگاه ساخت تاریخی ویژه و خاص باشد و به آن به‌عنوان یک نیاز که بخشی از فرهنگ بلند‌آوازه کشورمان را بازتاب می‌دهد، نگریست. یکی از ابزارهایی که می‌تواند تاریخ ما را به بهترین شکل به مخاطب نشان دهد آثار نمایشی است،‌که به‌خاطر جذابیت‌های ذاتی‌شان این ویژگی را دارند که مخاطبان بسیاری را به خود جذب کنند.

در چهار دهه بعد از انقلاب ساخت آثار تاریخی همیشه مورد تاکید مسئولان تلویزیون بوده و ماحصل این نگاه هم مجموعه‌ای از آثار مختلف تاریخی است که در برهه‌های زمانی مختلف ساخته و روانه آنتن‌پخش شده‌اند.

با آن گستردگی تاریخ کشور و شخصیت‌های بی‌شماری که می‌‌توان درباره آن فیلم و سریال تولید کرد بایسته است که باز هم ساخت آثار تاریخی مورد توجه قرار گیرد. در جایی که حتی کره‌جنوبی با ساخت سریال‌های تاریخی، عملا به «تاریخ‌سازی تصویری» روی آورده و مجموعه‌ای از شخصیت‌ها و حوادث جعلی را آنچنان خوش‌آب و رنگ و مطابق میل و ذائقه مخاطب عام می‌آراید و به خورد همه می‌دهد باید هم ثمره آن را در بعد فرهنگی، سیاسی و اقتصادی بچیند.

گرچه ما در چهار دهه گذشته به ساخت آثار تاریخی پرداخته‌ایم اما به نظر می‌رسد همچنان می‌‌توانیم از گنجینه شخصیت‌ها و حوادث تاریخی برای معرفی بهتر گذشته پربار کشورمان کمک بگیریم. ساخت آثار تاریخی علاوه بر همه اینها می‌تواند به وحدت بیش از پیش اقوام ایرانی نیز کمک کند. یادمان باشد که این تاریخ متعلق به کشوری است که مجموعه‌ای از اقوام و فرهنگ‌های مختلف را در خود دارد.

به همین دلیل باید ساخت آثار تاریخی را جدی گرفت. کمترین حسن ساخت این‌گونه آثار این است که به جذاب‌ترین شیوه ممکن بخش زیادی از مخاطبان جوان تلویزیون را با تاریخ کشور آشنا ‌می‌کند.