یک «عموی فیتیله‌ای» تنها

با وجود این‌که به ادعای طراح و کارگردان برنامه «خوش و بش» در کنار ایجاد فضای شاد و مفرح، اهداف بزرگ‌تری را در بیان مسائل اجتماعی و ارائه راهکارهای احتمالی دنبال می‌کند، در عمل باید گفت ضعف در پرداخت داستان‌ها (بعلاوه بازی‌های ناهمخوان و موسیقی زنده در صحنه) باعث شده، «خوش و بش» بیشتر شبیه نمایش‌های موزیکال مخاطب‌پسند شود تا تلنگری اجتماعی! از نظر موضوعی هم پرداختن به مسائلی مثل ازدواج، طلاق، کلاهبرداری، اعتیاد یا بررسی روابط اجتماعی چون «کم صبری»، «قدرت نه گفتن» یا «بخشش» در قالب‌های نمایشی هم پیش از این سابقه داشته و محمد مسلمی و گروهش، کار جدید و جالب توجهی در بیان این دست مشکلات به تماشاگران ارائه نمی‌کنند.

عوامل اصلی

همکاری علیرضا آقایی به عنوان تهیه‌کننده «خوش و بش» با محمد مسلمی به چند برنامه تلویزیونی «فیتیله» و «بهترین شو97» برمی‌گردد و این تجربیات خوب تلویزیونی در حوزه کودک با تولید برنامه‌ای با مخاطب بزرگسال ادامه یافته است.

در کنار محمد مسلمی در کسوت طراح، کارگردان و بازیگر این برنامه، نیما فلاح و سحر ولدبیگی و همین طور نگین معتضدی به ایفای نقش می‌پردازند.

گروهی که در همان نگاه اول، با چینش درست و متناسبی به نظر نمی‌رسند و در اجرا هم از پس بار یک نمایش دراماتیک در تیپ‌های مختلف برنمی‌آیند.

از این بین زوج‌های هنری، نیما فلاح و سحر ولدبیگی که تجربه بازی در کارهای جدی و طنز ویژه بزرگسالان را بیش از دیگران دارند، قابل قبول‌تر ظاهر شده‌اند اما در کل بازی کم جان و با حال و هوای کودکانه محمد مسلمی در کنار گروهی ناهمخوان از بازیگران کم تجربه در حوزه تئاتر به یکدست از آب درآمدن «خوش و بش» لطمه جدی وارد کرده است.

دیگر عوامل

زمان پخش نامناسب برنامه، پیش از هر عامل دیگری سوال‌برانگیز و ناجور است؛ این‌که مخاطب خسته از کارهای روزانه، تازه چند دقیقه به نیمه‌شب بنشیند پای گیرنده تلویزیونی خود و نمایش اجتماعی ببیند، (هر چند برنامه در آخر هفته پخش شود) کمی دور از واقعیت به نظر می‌رسد.

همزمان با نمایش‌ها اجرای موسیقی زنده هم روی آنتن می‌رود که واقعا در آن زمان آزاردهنده هم می‌شود.

در بین بخش‌های نمایشی هم مرتب، تیزرهای تبلیغی برای نصب اپلیکیشن ویژه «خوش و بش» از همه بیشتر بیننده را کلافه و متحیر می‌کند که در اوج نمایش‌ها چه اتفاقی افتاد که به یکباره نمایش قطع شد! حضور و مشارکت خانواده‌ها در برنامه به عنوان تماشاچی در استودیو هم اگر به این شکل استفاده غلوشده و نمایشی نبود، امتیاز مثبتی برای برنامه محسوب می‌شد.

به عنوان نمونه در نمایش فالگیری، نگین معتضدی به زور دست یک تماشاچی را برای خواندن خط سرنوشتش می‌گرفت و از تماشاچی دیگر به اجبار طلب پول می‌کرد که نه جذاب بود و نه واقعی.

نقاط قوت

صرف‌نظر از همه کم و کاستی‌های موجود در طراحی و اجرای «خوش و بش»، طرح چندین و چند باره مسائل اجتماعی و خانوادگی در قالب‌های هنری بخصوص با درون‌مایه طنز از قاب رسانه ملی ارزشمند و ضروری است. همچنین استفاده از کارشناسان فن برای ورود درست به موضوعات و باز کردن علمی زوایای پنهان و آشکار مسائل و در عین حال جلوگیری از انحراف برنامه از مسیر اصلی، از جمله برگ‌های برنده «خوش و بش» به شمار می‌رود.

نقاط ضعف

محمد مسلمی در مصاحبه‌ای بیان کرده: «این برنامه از نظر سبکی که ارائه می‌شود تا‌کنون چنین فرمی را در تلویزیون نداشته‌ است و سعی کرده‌ایم به یک ساختار جدید برسیم».

اما باید دید هر طرح و برنامه جدیدی، موفق و مفید و صدالبته پربیننده هم می‌شود یا فقط در حد ایده‌ای خوب در ذهن سازندگان آن متوقف می‌ماند.

اتفاقا دیدن چند بخش این برنامه شبانه کافی است تا با فرمت تئاتری خود ما را به یاد نمایش‌های تلویزیونی از نوع «نیمکت» با حضور چند بازیگر ثابت و موضوعات اجتماعی و خانوادگی بیندازد که مورد توجه مخاطبان قرار گرفته است. نمایش‌هایی که با برخورداری از دو فاکتور کلیدی خلاقیت و جذابیت در متن و اجرا، بیش از یک دهه پیش روی آنتن شبکه یک سیما رفت و مخاطبان زیادی را با سبک و سیاق جدید خود در آن سال‌ها جذب کرد.

با این‌که رسیدن مجموعه‌ای به سری دوم در مدتی کوتاه نشان دهنده موفقیت اولیه آن است، اما با نگاهی دقیق‌تر و موشکافانه‌تر به «خوش و بش» می‌توان به ضعف ساختاری آن در خلق جذابیت و غافلگیری برای مخاطبان رسید.

سارا صالحی

رسانه