jamejamnashriyat
کد خبر: ۱۱۵۲۰۴۲   ۱۷ تير ۱۳۹۷  |  ۰۸:۰۰

فرض کنید در حال انجام یک بازی جهان باز هستید، دنیایی که باید با هدفی خاص در آن حرکت کنید و داستان بازی را جلو ببرید، اما شما سوار بر اسب در یک دشت می‌تازید و برای ساعت‌های طولانی مشغول ترساندن جوجه‌تیغی‌ها هستید.

روایت بالا را گیمرها بخوبی درک میکنند. یعنی با وجود اینکه شما ساعتها برای بازی وقت گذاشتهاید، اما در اصل هیچ کار مفیدی برای پیشرفت خط داستانی نکردهاید. این همان اتفاقی است که در بازار بازیهای دیجیتال برای گیمهای ایرانی - البته با کمی سختگیری- اتفاق میافتد.

آمارها فوقالعاده است، هم سهم بازیهای بومی رشد داشته و هم توانسته رشدی چشمگیر در زمینه درآمدزایی داشته باشد، اما نگاهی به مهمترین و موفقترین عناوین بازی ایرانی در یکی دو سال اخیر بیندازید. در نگاه اول تعداد زیادی کپی موفق و شاید غیرموفق از بازیهای ایرانی به چشم میخورد. در قدم بعدی خلأ بیچونوچرای داستان، روایت یا هر چیزی که شما را به سمت یک مفهوم خاص هدایت کند. تکرار زامبیوار بازیهایی با فرهنگ «فیلمفارسی» که هر روز به تعداد آنها اضافه میشود.

اینها همان نقاط نگرانکننده بازار بازیهای دیجیتال بومی در ایران است. بازاری که هر روز بزرگتر میشود، سهم بیشتری از درآمد کل را به خود اختصاص میدهد، اما با چشمانی بسته در یک دشت بیکران، سوار بر اسب تکرار است. تکراری که البته بسیار با کیفیتتر از قبل و چشمنوازتر شده است.

از طرف دیگر جالب است بدانید که با وجود نزدیک به 30میلیون کاربر ایرانی، هنوز هم کافهبازار به عنوان یک فروشگاه عمومی اپ بیشترین نقش را در این بازار بازی میکند و هیچ فروشگاه، منتشرکننده یا مرجع دیگری نتوانسته نقشی کلیدی در این صنعت بازی کند. صنعتی که آمارها نشان میدهد کاربران ابایی از پرداخت پول و خرجکردن در آن ندارند. صنعتی که سرانه مصرفش در ایران 31دقیقه در روز به ازای هر ایرانی است. این عدد را در کنار 12 دقیقه سرانه مطالعه قرار دهید تا متوجه ضریب نفوذ بالای آن بشوید.

در واقع باید گفت اگر این رشد قابل قبول و فوقالعاده باز هم بخواهد با چشمانی بسته و فقط در مسیر کمیت حرکت کند، شاید بیشتر شبیه به یک توده متراکم شود تا سازهای عظیم و تاثیرگذار.

آرش جهانگیری

ارسال نظر
* نظر:
نام:
ایمیل:

یادداشت

بیشتر
علامه حسن‌ زاده‌ آملی خواجه نصیرالدین زمانه ما

علامه حسن‌ زاده‌ آملی خواجه نصیرالدین زمانه ما

ارتباط بنده با علامه حسن‌ زاده از سال ۶۸ شروع شد که از حوزه‌علمیه دزفول برای تحصیلات درس خارج به قم مشرف شدم و توفیقی شد که درس اسفار و جلسات خصوصی که چهارشنبه‌ها در منزل ایشان برگزار می‌شد، شرکت کنم.

برجام دیگر اولویت اول نیست

برجام دیگر اولویت اول نیست

آنچه در جریان سفر وزیر خارجه کشورمان به نیویورک اتفاق افتاد حکایت از اصل نوینی در سیاست خارجی ایران دارد و اگر این نگاه ادامه پیدا کند و نهادهای داخلی مرتبط با حوزه خارجی بتوانند از ظرفیت به‌وجود آمده در دولت سیزدهم به درستی استفاده کنند، می‌توانیم شاهد پیشرفت جدی در توسعه مناسبات ایران با کشورهای مختلف به‌ویژه همسایگان باشیم.

گفتگو

بیشتر

پیشنهاد سردبیر

بیشتر

پیشخوان

بیشتر

نیازمندی ها