خدا شاهد است همه کار کردم

شک نداشته باشید اگر ایران با گل مهدی صعود کرده بود، دیگر همه فراموش می‌کردند فرصت‌های از دست رفته را مهدی خودش هم دل و دماغ درست و حسابی نداشت. ساعاتی پس از بازی هنوز بغض داشت و نمی‌توانست حرف بزند. حسابی در رختکن گریه کرد و به گفته بازیکنان گریه‌هایش بند نمی‌آمده است. خودش در این مورد می‌گوید: «خیلی‌ها می‌گویند این اتفاقات در فوتبال می‌افتد و طبیعی است، اما هرگز دوست نداشتم برای من بیفتد. می‌خواستم توپ را تبدیل به گل کنم. می‌خواستم گل بزنم تا ایران راهی مرحله بعد شود، اما نشد. چرا باید آن موقعیت گل من خراب شود؟»

به مهدی گفتیم اما همه بازیکنان از این موقعیت‌ها خراب می‌کنند که او بلافاصله حرف‌مان را قطع کرد و گفت: «اگر گل کرده بودم حالا رفته بودیم مرحله بعد. نمی‌خواهم بت شوم، فقط دوست داشتم آن توپ را گل کنم. حالم خوب نیست و خدا را شاهد می‌گیرم که تلاش خودم را کردم. خیلی دویدم و هر چیزی که کی‌روش خواسته بود را پیاده کردم. مردم من را ببخشند فقط همین.» طارمی درباره دلداری دادن بازیکنان و این‌که خیلی‌ها مثل خودش ناراحت بودند، گفت: «شرمنده‌ام کردند. نمی‌دانم دیگر باید چه چیزی بگویم. اگر آن توپ گل می‌شد خستگی از تن همه‌مان در می‌رفت. آن وقت تلاش همه بچه‌ها به ثمر می‌نشست. کل تیم ناراحت بودند. من بیش از اندازه گریه کردم و تشکر می‌کنم از همه کسانی که به من دلداری دادند. باید همه چیز را جبران کنم و این کار را انجام می‌دهم.»

آه از مهدی طارمی

در مورد مهدی طارمی بهتر است آن صحنه آخر بازی را فراموش کرد. او همچون دو بازی قبلی، یکی از پرتلاش‌ترین بازیکنان ایران بود و بیش از همه، در خدمت تاکتیک تیم. طارمی 47 بار برای تصاحب توپ استارت زد تا از این حیث پرتلاش‌تر از علیرضا جهانبخش (45 استارت) و وحید امیری (44 استارت) باشد. طارمی، بر‌خلاف پستش، یکی از ارکان دفاعی تاثیرگذار تیم ملی بود و بارها با توپ دزدی از بازیکنان پرتغال، جلوی حملات آنها را گرفت. طارمی با این عملکرد درخشان می‌توانست الان ستاره جام باشد، اگر آن توپ آخر را گل می‌کرد و پرتغال را با رونالدو به خانه می‌فرستاد. افسوس.