اگر آرژانتینی‌ها اراده بازیکنان ما را داشتند...

بازی با اسپانیا که شروع شد واهمه داشتیم. از این‌که مبادا بازیکنان، ماموریتشان را با همان برد مقابل مراکش پایان یافته تلقی کرده باشند؛ اما تیم ما آمده بود که حماسه بسازد. بازیکنان ما مثل یک سرباز می‌جنگیدند. گاردین در بدو ورود تیم ملی به روسیه نوشته بود بازیکنان ایران مدل‌های لباس هستند نه فوتبالیست. بازی با اسپانیا که تمام شد نویسنده گاردین فهمید که چه اشتباه بزرگی کرده....

2ـ هر دقیقه که از بازی با اسپانیا می‌گذشت، بیشتر از قبل به ایرانی بودنمان افتخار می‌کردیم. و به این‌که چنین فرزندانی داریم. چقدر این بچه‌ها نترس بازی کردند. در برابر بازیکنانی که هر کدامشان به اندازه تمام تیم ما قیمت داشتند؛ اما بازیکنان ما فریب این همه تفاوت را نخوردند. چیزی از این همه ستاره کم نداشتند. نمی‌شود اسم برد چون همه تیم ما عالی بود. همه بازیکنان مردانه دویدند و جنگیدند. آن‌قدر خوب که رس اسپانیا کشیده شد. آن‌قدر خوب بودیم که تمام دنیا غیرت و مبارزه و اتحاد ما را ستود و اسپانیا از این برد کلاهش را به هوا انداخت. آن‌قدر خوب بودیم که حالا همه از صعود ما از گروه مرگ حرف می‌زنند. همان‌ها که تا دیروز می‌گفتند کیسه گل این گروه می‌شویم و منتظر نتایج فاجعه‌بار تیم ملی بودند، حالا زبان به تعریف باز کرده‌اند. حداقل حسن این مسابقات این بود که همه مردم را در کنار هم قرار داد. بدون توجه به سلایق متفاوت و شاید متضاد. فرزندان باغیرت ما آن‌قدر خوب بودند که پرچم ایران به دست همه ما بیاید و نام ایران را فریاد بزنیم. غافل از آن‌که تا دیروز هزار حرف و سلیقه داشتیم. غافل از آن‌که تا دیروز همه چیز تیم ملی را مسخره می‌کردیم حتی پیراهن مقدسش را که عرق‌گیر خواندیمش. غافل از آن‌که ده‌ها حاشیه برای تیم درست کردیم تا ناکام بماند؛ اما تیم جنگید تا باز هم «ایران» زیباترین نام جهان برای ما شود. تا باز هم در شیرین‌ترین اتفاق عالم، بغض ما برای ایران بشکند....

3ـ ما مثل آرژانتین، پر از ستاره گرانقیمت و نامدار نبودیم؛ اما اتحاد و همت بازیکنان ما را آرژانتین نداشت و به همین دلیل ما هنوز در جام، نفس می‌کشیم و آرژانتین دل را از جام کنده. صورت بازیکنان ما پر از روح و اراده بود و امیدوارانه به بازی آخر نگاه می‌کنیم؛ اما آرژانتین را صورت‌های یخ‌زده و بدنهای بی‌روح بازیکنانش ناکام گذاشت و در مرز حذف قرار داد. نیمکت‌نشینان آرژانتین شکست 3 بر صفر تیمشان را در نهایت بی‌تفاوتی و با آدامس جویدن دنبال می‌کردند؛ اما نیمکت‌نشینان ما دلشان را به دل بازیکنان درون زمین گره زده بودند تا یک تیم شویم. بازیکنان باغیرت ما یک تیم واقعی بودند و همین اتحادشان، مایه اتحاد مردم ما شد. به این بازیکنان خوش غیرت افتخار می‌کنیم و بلند فریاد می‌زنیم ایران.

علی جوادی

روزنامه نگار