شهری که دوست نمی‌داشتم

معاون این منطقه با بیان این‌که منطقه تمام توان خود را برای راه‌اندازی موزه مرحوم نادر ابراهیمی به کار گرفته است گفت: با توجه به تغییر مدیریت در سازمان فرهنگی و هنری شهرداری تهران، راه‌اندازی این موزه با تاخیر روبه‌رو شده است. البته این تنها بهانه برای تاخیر ده ساله ایجاد موزه نبود و همان‌طور که انتظار می‌رفت توپ تقصیرات همچنان به زمین دیگری فرستاده می‌شد تا مدیران حداقل از ترکش‌های رسانه‌ای ایجاد شده کمتر آسیب ببینند. بسیاری از کارشناسان شورای شهری‌ها را متهم به سیاسی کاری کردند. آنها معتقد بودند سیاسی کاری مدیریت شهری به جایی رسیده که کارکردهای مدنی و فرهنگی این شورا را در سایه یا حاشیه قرار داده و غلظت نگاه سیاسی و ورود به جدال‌های سیاسی و رقابت‌های خاص منجربه فراموش شدن وظیفه بنیادین اجتماعی و فرهنگی شورای اسلامی شهر تهران شده است. البته پاسخ هم روشن بود و آنها این خلف وعده‌ها را به گردن مدیران پیشین می‌انداختند . در این میان عضو کمیسیون فرهنگی شورای شهر تهران هم خیلی زود واکنش نشان داد. حجت‌نظری در این خصوص اعلام کرد: من از گذشته این اتفاق اطلاعی ندارم و نمی‌دانم چرا مسئولان شهری در این خصوص تعلل کردند اما حتما در اولین جلسه کمیسیون فرهنگی از خانم منصوری دعوت می‌کنیم تا دغدغه‌های وی رفع شود. البته از آنجا که به نظر می رسد گوش بسیاری از جمله همسر نادر ابراهیمی از این وعده ها پر است . حجت نظری اعلام کرد که این موضوع «مشمول زمان» نمی شود و بسرعت پیگیری خواهد شد . بشود یا نشود، فضایی اختصاص بدهند یا ندهند، جایی در خور باشد یا نه آنچه در میانه این چالش یک ماهه میان مسئولین و همسر نادر ابراهیمی برای دوستداران فرهنگ ایران ماند یک سوال از سوی فرزانه منصوری بود، جایی که او با صراحت اعلام کرد: شهری که نتواند اتاقی بزرگ به یک هنرمند بدهد که چهار نسل از یک کشور دوستش دارند، چطور می‌خواهد ادعای فرهنگ داشته باشد؟