«اوشین» چگونه به قلب‌ها نفوذ کرد؟

ماجراهایش به ادبیات عام کوچه و بازار راه پیدا کرده و هنوز که هنوز است، پس از گذشت سال‌ها از زمان پخش اولش، در موردش صحبت می‌شود. اما این سریال چگونه ساخته شد و رمز موفقیت آن چه بود؟

مجموعه تلویزیونی اوشین –که نامش را هم از شخصیت اصلی آن، اوشین گرفته بود، در ایران به نام «سال‌های دور از خانه» ترجمه شد و با این حال به همان نام اصلی‌اش ورد زبان مخاطبان شد.

این مجموعه تلویزیونی ژاپنی که سال1983 ساخته شد، از شبکه ان‌اچ‌کی این کشور روی آنتن رفت و پربیننده‌ترین سریال کشورشان لقب گرفت.

در ادامه، به بیش از 68 کشور دنیا فروخته شد و وقتی پایش در دهه 60 خورشیدی به تلویزیون‌مان باز شد، عنوان یکی از پربیننده‌ترین مجموعه‌های تلویزیونی را برای خود رقم زد.

شاید از اصلی‌ترین دلایل موفقیت و محبوبیت این مجموعه را باید در سرگذشت شخصیت اصلی‌اش دانست.

کودکی رها شده و دور از خانواده که زندگی‌اش از همان سال‌های نخست با رنج و محنت گره می‌خورد و هرچه بزرگ‌تر می‌شود، به دنبال راهی برای سعادتمندی می‌گردد.

رنج و محنت و تلاش و کوشش، ویژگی بارزی بود که هم برای چشم‌بادامی‌های ژاپنی و هم ایرانیانی که در آن سال‌ها درگیر جنگ و سختی‌های آن بودند، ملموس و قابل درک بود و این مجموعه را برایشان باورپذیر می‌کرد.

شخصیت اوشین، تبدیل به نمادی از زنان سختکوش و با پشتکار شد که ثابت می‌کردند امید هرگز نباید از دست برود.

سال‌های دور از خانه، بر فرهنگ کشورهایی که در آن پخش می‌شد هم به شکلی قابل تامل اثر گذاشت.

در دهه 80 میلادی، اصطلاحی در ژاپن با نام «رژیم اوشین» رواج یافت؛ اصطلاحی که در دوران ریاضت اقتصادی ژاپن، مردم را به خوردن غذاهای ساده و در دسترس چون برنج و ترب دعوت می‌کرد.

در ویتنام بلافاصله بعد از پخش سریال، اصطلاح اوشین به خدمتکاران خانگی اطلاق شد و در ایران هم با اقتباس از تجارتی که ریوزو تاناکورا در زمینه تجارت لباس‌های دست دوم انجام می‌داد، مغازه‌های لباس دست دوم فروشی، تاناکورا نام گرفتند و این نام هنوز هم مصطلح است.

زهرا غفاری

روزنامه نگار